«مهندسِ خدمتگذار؛ از مزارع شاهرود تا میعادگاه هفتم تیر»

به گزارش نوید شاهد تهران بزرگ، شهید مهندس حسین اکبری در سال ۱۳۲۳ در خانوادهای کارگری دیده به جهان گشود. او از همان ابتدای مسیر زندگی با رنجها و محرومیتهای اقشار مستضعف آشنا شد و این تجربه، تعهدی عمیق در وجودش نسبت به محرومین نهاد؛ تعهدی که تا پای جان به آن وفادار ماند. وی پس از گذراندن دوران ابتدایی، تحصیلات دبیرستان را در سالهای ۱۳۳۹ تا ۱۳۴۵ با موفقیت به پایان رساند.
در سال ۱۳۴۶ وارد دانشکده کشاورزی کرج شد و پس از چهار سال تحصیل، در سال ۱۳۴۹ فارغالتحصیل گردید. وی بلافاصله به استخدام بانک تعاون کشاورزی درآمد و در سال ۱۳۵۰ تشکیل خانواده داد؛ ثمره این ازدواج دو دختر (۹ و ۲ ساله) و یک پسر (۵ ساله) بود.
او سه تا چهار سال از عمر کاری خود را در شهرستان شاهرود به خدمت به کشاورزان محروم گذراند. برخورد انسانی و برادرانه او با زارعین بهقدری صمیمانه بود که پس از انتقال وی به تهران، بسیاری از کشاورزان بومی در فراق او اشک ریختند.
شهید اکبری در دوران انقلاب اسلامی ایران نقش فعالی ایفا کرد. حضور او به همراه فرزند کوچکش در کشتار بیرحمانه ۱۷ شهریور ۱۳۵۷ و نجات معجزهآسای آنان، تأثیر عمیقی بر روحیه مبارزاتیاش گذاشت. او تا لحظه سقوط دولت طاغوت، با تمام توان در مسیر پیروزی انقلاب تلاش کرد.
پس از انقلاب، شهید اکبری همکاری مستمر و هماهنگی با ارگانهای جوشیده از انقلاب، از جمله جهاد سازندگی، دادستانی انقلاب و شورای عالی دفاع داشت. او تعهد ویژهای به ایجاد نهادهای اسلامی داشت و از بنیانگذاران موارد زیر بود:
- انجمن اسلامی در بانک کشاورزی
- اتحادیه انجمنهای اسلامی فارغالتحصیلان دانشگاههای کشور
پس از تشکیل دولت شهید رجایی، ایشان از سوی برادر سلامتی (وزیر وقت کشاورزی) به عنوان مدیرعامل بانک کشاورزی پیشنهاد شد. هرچند به دلیل کارشکنیهای بنیصدر و عناصر وابسته به او، این انتصاب تا فروردین ۱۳۶۰ به تعویق افتاد، اما پس از تصدی این مسئولیت، وی نشان داد که با تمام وجود وقف خدمت به مردم محروم است و همواره سخن رهبر انقلاب مبنی بر اینکه «به من خدمتگزار بگویید» را سرلوحه کار خود قرار داده بود.
او در دوران مسئولیت، با توطئههای زیادی از سوی کسانی که منافع خود را در خطر میدیدند روبرو شد، اما به دلیل اتکا به خداوند، تمامی این کارشکنیها را خنثی کرد.
شهادت
عشق به شهادت از ویژگیهای بارز شهید اکبری بود. او پس از آغاز جنگ تحمیلی، بارها برای حضور در جبهههای نبرد حق علیه باطل تلاش کرد، اما تقدیر برای او راه دیگری رقم زده بود.
سرانجام، این مدیر متعهد در تاریخ ۷ تیر ۱۳۶۰ در فاجعه بمبگذاری دفتر مرکزی حزب جمهوری اسلامی، به همراه شهید مظلوم آیتالله دکتر بهشتی و ۷۲ تن از یاران انقلاب، به فیض شهادت نائل آمد و به دیدار معبود شتافت.