«یا مرتضی علی پسری داشتی چه شد»
وقتی رنج سالهای اسارت در دیدار رهبر شهید رنگ باخت
یوسف بختیاری، آزاده و پاسدار بوشهری، در روایتی تکاندهنده از روزهای سخت اسارت و فقدانِ امام خمینی (ره)، دیدار با امام شهید را که برای او فراتر از یک ملاقات ساده بود، مرهمی بر تمام دردهای سالهای دور از وطن میداند.
به گزارش نوید شاهد بوشهر؛ خبر ارتحال امام خمینی (ره) در دوران اسارت، برای یوسف بختیاری و هم رزمانش طعمِ یتیمی داشت. او که سالها رنجِ شکنجههای بعثیها را در بند کشیده بود، میگوید: «وقتی خبر رحلت امام را شنیدیم، حس کردیم دیگر هیچکسی را نداریم؛ گویی پدرمان را از دست داده بودیم. آن لحظات در سلولهای تاریک دشمن، سختترین ثانیههای عمرمان بود.».
اما ورق وقتی برگشت که خبر انتخاب جانشین امام مخابره شد. این خبر، بذر امید را در دلهای ناامیدِ اسرا کاشت و باعث شد آنها در برابر دشمن، سر خم نکنند. بختیاری با یادآوری آن روزها ادامه میدهد: «بچههای ما با استقامتشان دشمن را شکست دادند. بعثیها مات و مبهوت مانده بودند که اینها چه کسانی هستند که با وجود این همه شکنجه، همچنان لبخند میزنند و امید دارند.»
آنها آخرین گروه اسرایی بودند که به وطن بازگشتند. لحظه ورود از مرز خسروی، برای بختیاری و یارانش، عبور از جهنم بود. او میگوید: «وقتی پاهایمان به خاک ایران رسید، بیاختیار سجده کردیم. ما از جهنمِ اسارت وارد بهشتِ ایران شده بودیم.».
اما اوج این بهشت، دیدار با رهبر جدید بود. بختیاری این لحظه را اینگونه توصیف میکند: «ما را به بیت امام بردند؛ جایی که برایمان حکم بهشت را داشت. وقتی چشممان به جمال ایشان روشن شد، تمام دردهایمان التیام یافت و جان گرفتیم.» او همچنین خاطرهای از دیدار عمومی با امام شهید را به یاد میآورد، جایی که امام در تمجید از شهید نادر مهدوی گفته بود: «اگر شهید مهدوی در کشوری دیگر بود، از او شخصیتی میساختند که دنیا روی آن حساب میکرد، اما ما هنوز نتوانستهایم این کار را بکنیم.»
این آزاده بوشهری که حالا دغدغهاش ثبت خاطرات آن دوران است، کتاب «مسافر مینی بوس سرخ» را یادگار سالهای پس از اسارت میداند. او که از دهه ۷۰ در تلاش برای مکتوب کردن خاطراتش بوده، میگوید: «تأکید امام بر نوشتن خاطرات رزمندگان، برای من یک واجب شرعی شد. با همت آقای سیدقاسم یاحسینی، این کتاب در سال ۹۲ منتشر شد و تا امروز چهار بار به چاپ رسیده است. تمام آرزویم این بود که کتابم را به محضر امام برسانم و ایشان حتی دو خط یادگاری برایم بنویسند، اما دست تقدیر فرصت این دیدار را از من گرفت.»
حالا برای یوسف بختیاری، نوشتنِ این کتاب ادای دینی است به سالهایی که گذشت، خاطراتی که از زندانهای عراق تا دیدارهای پرشور با امام، همگی روایتی از یک عمر ایستادگی است.
