طنین فریاد «ما اهل کوفه نیستیم» در مصلای اعظم تبریز

به گزارش نوید شاهد آذربایجان شرقی، از همان ساعات آغازین روز سه‌شنبه شانزدهم تیر ۱۴۰۵، تبریز چهره‌ای متفاوت به خود گرفت. خیابان‌های منتهی به میدان ساعت، که همواره نبض تپنده‌ی تبریز بوده است، امروز شاهد حضور اقشار مختلف مردم بود که با نوای حزین نوحه‌ها و گام‌های استوار، خود را به کانون عزاداری رساندند. سیل جمعیت از محلات قدیمی نظیر «منصور» و «راسته‌کوچه» به سمت مرکز شهر سرازیر شد و شهر، یکپارچه جامه‌ی عزا بر تن کرد.

در دستان عزاداران، پرچم‌های سیاه نماد سوگواری و پرچم‌های قرمز نماد خون‌خواهی به چشم می‌خورد. شعارهای «مرگ بر آمریکا» و «مرگ بر اسرائیل» با ریتمی حماسی از میان جمعیت برمی‌خاست؛ شعارهایی که به تعبیر حاضران، نه‌تنها واکنشی به این مصیبت، بلکه بغض فروخورده‌ای بود که امروز با فریاد، به پیامی برای دشمنان بدل شد.

مسیر عشق؛ از میدان ساعت تا مصلی

مسیر حرکت به سمت مصلای اعظم امام خمینی(ره)، روایتی از ایثار و خدمت بود. موکب‌های مردمی که یادآور پیاده‌روی اربعین بود، در سراسر مسیر برپا شده بود و عزاداران با چای و خرما پذیرایی می‌شدند. یکی از موکب‌داران با چشمانی اشک‌بار، این خدمت‌رسانی را ادای دین به مکتب رهبر شهید و تداوم راه ایشان توصیف کرد.

مصلای اعظم؛ دریایی از بیعت

با نزدیک شدن به مصلای اعظم امام خمینی(ره)، تراکم جمعیت به اوج خود رسید. شبستان‌ها، رواق‌ها و فضای باز پیرامون مصلی مملو از جمعیت بود؛ دریایی از انسان‌های مؤمن که گویی دیوارهای مصلی نیز با نوای «ای نور عینیم، منزل مبارک» آنان هم‌نوا شده بود. گرچه حزن و اندوه در چهره‌ها موج می‌زد، اما جنس این گریه‌ها، حزنی آمیخته با غیرت و ایستادگی بود.

روایتی از تداوم راه

در حاشیه این مراسم، اقشار مختلف مردم از انگیزه حضور خود گفتند. حاج‌علی، از رزمندگان دوران دفاع مقدس، در حالی که با عصا در میان جمعیت حضور یافته بود، اظهار داشت: «این جمعیت، پاسخی قاطع به دشمنانی است که تصور می‌کنند با شهادت بزرگان، حرکت انقلاب متوقف می‌شود. ما آمده‌ایم تا بگوییم حتی با جانمان، پای این آرمان‌ها ایستاده‌ایم.»

یک دانشجوی جوان نیز با تأکید بر اینکه نسل جدید در خط مقدم جهاد تبیین قرار دارد، گفت: «وقتی می‌بینیم چنین شخصیت‌هایی برای امنیت و سربلندی ما فدا می‌شوند، بی‌تفاوتی معنا ندارد. ما ادامه‌دهندگان این مسیر هستیم.»

خروش حماسی

لحظات اوج مراسم با طنین‌انداز شدن فریادهای «یا حسین» و «ما اهل کوفه نیستیم، علی تنها بماند» همراه بود. جمعیت حاضر در مصلی، با سردادن شعارهایی همچون «خونی که در رگ ماست، هدیه به رهبر ماست»، بار دیگر پیوند ناگسستنی خود با ولایت را فریاد زدند.

مراسم امروز، تنها یک سوگواری نبود؛ بلکه تجدید پیمانی بود که تبریز با تاریخ انقلاب اسلامی بست. تا لحظات پایانی مراسم، علی‌رغم گذشت ساعت‌ها، از شور و حرارت جمعیت کاسته نشد و مردم با آرامشی متین و قلبی سرشار از اندوه، در حالی مصلی را ترک کردند که پیام ایستادگی و ادامه راه رهبر شهید، در ذره‌ذره شهر طنین‌انداز بود. تبریز امروز ثابت کرد که در سوگ، حماسه می‌آفریند و در اندوه، اقتدار خود را به رخ جهانیان می‌کشد.

انتهای پیام/