وقتی ایران به مصلی رسید

 

 

به گزارش نوید شاهد تهران بزرگ، از همان ساعت‌های نخست شب، اطراف مصلی امام خمینی (ره) پر از جمعیتی شد که آمده بودند در آخرین وداع با رهبر شهید خود همراه باشند. خیلی‌ها از راه‌های دور آمده بودند؛ خانواده‌ها، جوان‌ها، پیرمردها و پیرزن‌هایی که با وجود خستگی، مشتاق بودند خودشان را به این مراسم برسانند.

 

در میان جمعیت، می‌شد چهره‌هایی را دید که اشک در چشم داشتند و در عین حال با آرامش و احترام، منتظر آغاز مراسم بودند. بعضی‌ها از شب قبل در مسیرها و اطراف مصلی مانده بودند تا این لحظه را از دست ندهند. این حضور، فقط حضور در یک مراسم نبود؛ نشانه‌ای از پیوند عمیق مردم با کسی بود که سال‌ها او را تکیه‌گاه خود می‌دانستند.

 

مراسم وداع و بدرقه رهبر شهید، صحنه‌ای از همدلی و همراهی مردم بود. هر کس به شکلی آمده بود تا ارادت خود را نشان دهد؛ یکی با اشک، یکی با دعا و یکی فقط با ایستادن در میان این جمع بزرگ. آنچه در این میان بیشتر از همه به چشم می‌آمد، حضور پرشور مردمی بود که با دل خود آمده بودند.

 

امروز مصلی تهران فقط محل برگزاری یک مراسم نیست؛ اینجا جایی است که می‌شود عشق مردم، وفاداری‌شان و دلتنگی‌شان را به روشنی دید. مردمی که آمده‌اند تا در آخرین بدرقه، رهبر شهیدشان را تنها نگذارند و بار دیگر نشان دهند که راه شهیدان در دل این ملت زنده است.

 

این حضور، فراتر از یک اجتماعِ معمولی است؛ اینجا، تبلورِ عینیِ همان روحیه‌ای است که انقلاب را زنده نگه داشته است. هر «یا حسین» که از حنجره‌های بغض‌آلودِ جمعیت برمی‌آید، لرزه بر تنِ دشمن می‌اندازد. امروز مردم نه برای حضور در یک مراسم تشییع، که برای تمدیدِ بیعت با آرمان‌هایی آمده‌اند که برایش خون‌ها داده‌اند و در مسیرش، رهبرشان را تقدیمِ اسلام کرده‌اند.

 

یادداشت از جلیلی نسب