از هفتم تیر ۱۳۶۰ تا امروز، انقلاب اسلامی فراتر از ترور و توطئه / فرزندان فارس در جمع یاران شهید بهشتی

به گزارش نوید شاهد فارس، هفتم تیرماه ۱۳۶۰، در حافظه تاریخی ملت ایران، تنها یک واقعه تلخ یا یک سوگ ملی نیست؛ بلکه نقطه عطفی است که ماهیتِ «تاب‌آوری» نظام اسلامی را در برابر شدیدترین هجمه‌های سخت‌افزاری دشمن به اثبات رساند. انفجار دفتر حزب جمهوری اسلامی و شهادت مظلومانه آیت‌الله دکتر سیدمحمد حسینی بهشتی و ۷۲ تن از یارانش، از دیدگاه طراحان ترور، به مثابه حذف افراد موثر نظام و فلج کردن مدیریت کلان کشور بود. دشمن با محاسبه‌ای مادی و با تکیه بر تحلیل‌های کلاسیک از مدیریتِ قدرت، تصور می‌کرد با حذف شخصیت‌های تراز اول، سازه سیاسی انقلاب فرو خواهد ریخت. اما آنچه در محاسبات اتاق‌های فکر استکبار نادیده گرفته شده بود، یک واقعیت بنیادین بود: انقلاب اسلامی، برخلاف مدل‌های کلاسیک سیاسی، نه یک نظام «شخص‌محور»، بلکه یک جنبش «مردم‌بنیاد» است که با الگو از قیام امام حسین (ع) راه حق و عدالت را ادامه می‌دهد.

خطای محاسباتی دشمن؛ انقلاب زنده است، چون مردم زنده‌اند

دشمن در تابستان ۶۰ بر این باور بود که با ترورِ مغز‌های متفکر و مدیران اجرایی، شیرازه نظام از هم می‌پاشد. آنان «مدیریتِ فرد» را با «راهِ یک ملت» اشتباه گرفته بودند. اما تاریخ نشان داد که انقلاب اسلامی، به دلیل ریشه‌های عمیق در باور‌های عمومی و برخورداری از پشتوانه مستحکم مردمی، هیچ‌گاه در «فرد» متوقف نشد. پس از فاجعه هفتم تیر و پس از آن ۸ شهریور همان سال و شهادت شهیدان رجایی و با هنر، برخلاف پیش‌بینی‌های ناامیدانه، نه تنها نظام در مسیر خود متوقف نشد، بلکه خون شهیدان، پیوند میان ملت و آرمان‌های انقلاب را عمیق‌تر کرد. این حادثه، به جای ایجاد خلأ، به جوششِ نسل جدیدی از مدیران و خدمتگزاران منجر شد که نشان داد موتور محرک این انقلاب، اراده‌های فردی نیست، بلکه جوشش اراده‌ای ملی است که در هر پیچِ تاریخی، راه خود را از میان سنگلاخ‌های توطئه پیدا می‌کند.
این خظای محاسیه یار‌ها توسط دشمنان انقلاب اسلامی تکرار شد و آخرین نمونه آن شهادت قائد عظیم الشان انقلاب اسلامی حضرت آیت الله العظمی امام خامنه‌ای (قدس الله نفس الزکیه) بود که هر چند بسیار خسارت عظیم و داغی بزرگ بر سینه مردم خداجوی ایران اسلامی گذاشت، اما نشان داد جمهوری اسلامی همچنان بر مسیر خواست و اراده ملت شجاع و مقاوم خود و آموزه‌های اسلام حرکت می‌کند.

ادای احترام به معمارانِ فداکار؛ یادی از شهدای هفتم تیر

در آن روز سرنوشت‌ساز، جمعی از بهترین فرزندان این مرز و بوم که هر یک در گوشه‌ای از دستگاه اجرایی یا تقنینی کشور، باری را بر دوش می‌کشیدند، به شهادت رسیدند. این عزیزان، فراتر از مسئولیت‌های اداری‌شان، نماد تعهد و ایثار در دورانی بودند که نظام در حالِ نهادسازی بود. در میان فهرست بلندبالای این شهیدان، نام‌هایی می‌درخشد که یادآور حضور نیرو‌های متعهد از استان فارس در عرصه‌های خون و حماسه و ایثار حتی در مهم‌ترین مسئولیت‌های کشور هستند:

 شهید عباس حیدری؛ متولد ۲۵ مرداد ۱۳۲۳، نماینده‌ای از تبار خدمت: او که از دیار فارس و شهر شیراز (کوشک بی‌بی‌چهر) برخاسته بود، با حضور در مجلس شورای اسلامی به عنوان نماینده مردم بوشهر، عصاره‌ای از مطالبات مردم منطقه خود را در مرکز تصمیم‌گیری کشور نمایندگی می‌کرد. شهادت او، داغی بر دل‌های مشتاقان خدمت در استان فارس گذاشت و نامش در زمره شهدای بزرگِ قانون‌گذاری کشور ثبت شد.
شهید مهدی امین‌زاده؛ متولد ۱۴ شهریور ۱۳۲۸، مدیری در خط مقدم: معاون وزیر بازرگانی که در آن سال‌های سختِ تحریم و کمبود، بار مسئولیتِ مدیریت منابع کشور را بر دوش داشت. 
شهید مهدی نصیری لاری؛ متولد ۱۳۱۲ لارستان وکیلِ وفادار ملت: نماینده‌ای که در راهِ ایفای وظیفه قانونی و در سنگرِ حزب جمهوری اسلامی، آگاهانه قدم در راهی گذاشت که سرانجامش پیوند با ملکوت بود. او نیز همانند دیگر یارانش، ثابت کرد که نمایندگان ملت، هم‌پای مردم، هزینه ایستادگی بر آرمان‌ها را با خونِ خود پرداخت کرده‌اند.

قوه قضائیه؛ تداومِ راهِ شهید بهشتی

امروز، در هفته قوه قضائیه، این میراثِ گران‌بها در دستان کسانی است که وظیفه دارند «عدالتِ علوی» را که شهید بهشتی پرچمدار آن بود، متبلور سازند. هفته قوه قضائیه فرصتی برای بازخوانیِ همان «روحیه جهادی» است که به جایِ تکیه بر کرسی‌های قدرت، بر خدمتِ صادقانه به مردم تکیه داشت.
دشمن در هفتم تیر ۱۳۶۰ و پس از آن در طول حیات انقلاب اسلامی مدیران و شخصیت‌های برجسته‌ای را از ما گرفت، اما آنچه نتوانست بگیرد، «اراده‌ی یک ملت» بود. انقلاب اسلامی ثابت کرده است که در برابرِ ترور شخصیت‌ها، با تکیه بر بصیرت و حضور مردم، نه تنها متوقف نمی‌شود، بلکه با رویش‌های جدید، قدرتمندتر از گذشته به مسیر خود ادامه می‌دهد. یادِ تمامی شهدای هفتم تیر، به‌ویژه عباس حیدری، مهدی امین‌زاده و مهدی نصیری لاری، که با خون خود سندی بر حقانیت این انقلاب شدند، تا ابد در تاریخ ایران عزیز باقی خواهد ماند.

یادداشت از امیرخسرو شجاعی