به مناسبت ماه محرم منتشر شد:
هیچگاه تصور نمیکردم، آخرین دیدارمان باشد
برادر شهید «ابوالفضل آدینه پور» بیان میکند: آخرین بار که ابوالفضل برای مرخصی آمد، او را تا ترمینال همراهی کردم. پس از خداحافظی، دوباره برادرم از ماشین پیاده شد و برای دومین بار با من روبوسی و خداحافظی کرد. آن لحظه هیچگاه تصور نمیکردم این آخرین دیدارمان باشد.
به گزارش نوید شاهد خراسان شمالی، مادر شهید در گفتگویی خاطراتی از دوران کودکی و نوجوانی ابوالفضل را بازگو کرد و گفت: ابوالفضل فرزند پنجم خانواده بود که به دلیل شرایط زندگی، تحصیل را نیمهکاره رها کرد و برای کار و تأمین معاش به تهران رفت، اما همواره در مواقع نیاز، یار و کمک حال پدر و خانواده بود.
وی با زبان شیرین کرمانجی خصوصیات اخلاقی فرزند شهیدش را برشمرد و افزود: ابوالفضل جوانی بسیار مهربان، نرمخو و خوشبرخورد بود؛ به طوری که هیچگاه کسی از او در خانواده و فامیل دلآزرده یا رنجیده نشد.
مادر شهید در ادامه به دوران خدمت سربازی ابوالفضل اشاره کرد و گفت: شهید پس از اعزام به خدمت، دوره آموزشی را در مشهد سپری کرد و سپس در یگان پدافند هوایی اصفهان مشغول خدمت شد. پس از هفت ماه خدمت، در دهم اسفندماه ۱۴۰۴، بر اثر حمله موشکی رژیم صهیونیستی و آمریکا به اصفهان، به شهادت رسید.
وی با یادآوری دلواپسیهای روزهای جنگ و حملات دشمن، ادامه داد: در آن ایام، ابوالفضل مرتب با ما تماس میگرفت و جویای احوال من و اعضای خانواده میشد. با وجود نگرانی ما و اصرار برای بازگشت او به خانه، او بر ماندن و دفاع از وطن اصرار داشت و سرانجام خبر شهادتش از پادگان به ما رسید.
برادر شهید نیز در این دیدار، نحوه شهادت و روند شناسایی پیکر مطهر برادرش را شرح داد و بیان کرد: پس از شهادت، برای شناسایی پیکر به اصفهان اعزام شدم. متوجه شدم چند پیکر قابل شناسایی نیست و نیاز به آزمایش DNA است. روند شناسایی پیکر برادرم حدود ده روز به طول انجامید و در این مدت، برادرم را در خواب دیدم که از حضور پیکرش در سردخانه خبر داد و از من برای شناسایی کمک میخواست.
وی با اشاره به آخرین دیدار با برادرش، گفت: آخرین بار که ابوالفضل برای مرخصی آمد، او را تا ترمینال همراهی کردم. پس از خداحافظی، دوباره برادرم از ماشین پیاده شد و برای دومین بار با من روبوسی و خداحافظی کرد. آن لحظه هیچگاه تصور نمیکردم این آخرین دیدارمان باشد.
پدر شهید، نیز با بیان اینکه پسرم هیچ گاه بی احترامی به من نکرد و حتی یکبار هم به یاد ندارم که مرا آزرده کرده باشد، با نگاهی غیرتمندانه که میان اشک و لبخند، گفت: پسرم باعث افتخار من است و خداوند او را به ما هدیه داد و خودش هم برد.
انتهایپیام/
