نامه‌ای از روزهای دوری و پایداری

به گزارش نوید شاهد هرمزگان، شهید «میراز کلانتری پوربلوچی» یکم مرداد ۱۳۴۴، در روستای آشکارا از توابع شهرستان حاجی آباد دیده به جهان گشود. پدرش حسین، کشاورز بود و مادرش سمنبر نام داشت. تا چهارم ابتدایی درس خواند. به عنوان پاسدار وظیفه در جبهه حضور یافت. بیست و یکم خرداد ۱۳۶۷، در دربندیخان عراق بر اثر اصابت ترکش به شهادت رسید. پیکر او را در زادگاهش به خاک سپردند.

نامه دست‌نوشته شهید میراز کلانتری پوربلوچی:

بسم الله الرحمن الرحیم

خدمت پدربزرگوارم، آقای مشهدی حسین کلانتری

سلام علیکم

پس از تقدیم سلام، سلامتی و تندرستی شما را از درگاه خداوند متعال خواهانم. امیدوارم حال شما خوب باشد. چنانچه جویای احوال فرزند حقیرتان، میرزا کلانتری بوده باشید، تاکنون غمی ندارم و تنها نگرانی من آگاهی از حال و احوال شماست.

در ضمن، این سلام بی‌مقدار که از اعماق قلبم سرچشمه می‌گیرد و به سوی شما روانه می‌شود، پذیرا باشید.

همچنین خدمت مادر مهربانم سلام می‌رسانم. مادرجان، انتظاری که از شما دارم این است که پاسخ چند کلمه‌ای را که برایتان نوشته بودم، صادقانه برایم بنویسید. زیرا اگر انجام آن از عهده شما برنمی‌آید، خودم تکلیف فکرم را روشن کنم تا همیشه مزاحم شما نباشم. دیگر بیش از این سفارش نمی‌کنم؛ فقط اگر برایم نامزدی انتخاب کرده‌اید، در نامه بنویسید تا من نیز برای او نامه‌ای بنویسم.

خدمت خواهران مهربانم، مریم و غزاله، دعای فراوان می‌رسانم.

خدمت عمه مهربانم، مشهدی گل‌نساء، سلام فراوان می‌رسانم و امیدوارم این سلام گرم که از نور خورشید درخشان‌تر، از مهتاب روشن‌تر و از گل‌های بهاری سبزتر است و به سوی شما روانه می‌کنم، مورد قبول واقع شود و هرچه زودتر پاسخ نامه را بفرستید.

خدمت فاطمه نیز سلام می‌رسانم. همچنین اگر جویای حال پسر داییِ دورافتاده و جان‌گذشته خود، میرزا کلانتری، بوده باشید، هنوز با نیم‌نفسی مشغول خدمت هستم.

خدمت دخترعمه‌هایم، صغرا و بس‌گل، نیز دعای فراوان می‌رسانم.

دیگر بیش از این وقت شما را نمی‌گیرم.

خداحافظ

اگر بنده شما را کرد فراموش
بدان که شمع وجودم گشته خاموش

کسی که هرگز شما را فراموش نمی‌کند
میرزا کلانتری

انتهای متن/