علمدار، نوجوانی که شرمسارِ مهربانی‌اش می‌شدند

به گزارش نوید شاهد فارس، شهید «علمدار بارانی آسمانجردی» ۲۸ اسفندماه ۱۳۴۲، در روستای آسمانجرد از توابع باب‌انار شهرستان خفر دیده به جهان گشود. او پس از گذران دوران کودکی، در ۷‌سالگی راهی مدرسه شد و تحصیلات خود را تا مقطع راهنمایی ادامه داد. علمدار از نوجوانی به خواندن نماز اول وقت پایبند بود و بیشتر مواقع نماز را در مسجد امام حسین (علیه السلام) زادگاهش می‌خواند.

تواضع، یکرنگی و گذشت، از او چهره‌ای ممتاز ساخته بود؛ اما درخشان‌ترین ویژگی اخلاقی‌اش، تکریم پدر و مادر بود. او چنان با نرمی و ملایمت با والدین رفتار می‌کرد که پدرش می‌گفت: «مهربانی علمدار مرا شرمنده می‌کرد.»

با آغاز غوغای انقلاب، او در کنار خانواده‌اش به صفوف معترضان در جهرم و خفر پیوست تا نقش خود را در پیروزی نهضت ایفا کند. با شروع جنگ تحمیلی لباس مقدس سربازی را بر تن کرد. شوق پرواز که سال‌ها با جانش آمیخته بود، او را بی‌قرار جبهه‌ها کرد. پس از گذراندن دوره‌ی آموزشی در کرمان، از سوی لشکر ۲۱ حمزه (معروف به لشکر خونین) راهی جبهه‌های نبرد در منطقه‌ی دهلران شد.

علمدار که با ایمان به آیه‌ی شریفه‌ی «فَإِنَّ مَعَ الْعُسْرِ یُسْرًا. إِنَّ مَعَ الْعُسْرِ یُسْرًا» صبوری در برابر سختی‌ها را پیشه کرده بود، مأموریتی دشوار را بر عهده گرفت؛ او در خط مقدم، عاشقانه به تفحص و جمع‌آوری پیکر مطهر شهدا در خاک عراق می‌پرداخت.

وی سرانجام در ۲۱ خردادماه ۱۳۶۲ در منطقه‌ی عملیاتی شرهانی، بر اثر اصابت ترکش به سر و شانه به شهادت رسید. پیکر مطهرش در گلزار شهدای روستای آسمانجرد به خاک سپرده شد.

انتهای متن/