در منطق زور، جز زور راهی نیست

به گزارش نوید شاهد ایلام؛ عزت و استقلال هر ملتی در گرو شناخت دقیق دشمن و مرزبندی شفاف با اوست تجربه ‌های مکرر تاریخی به ما آموخته است که برخی قدرت‌ ها نه زبان منطق را می ‌شناسند و نه به تعهدات اخلاقی پایبندند در چنین فضایی مذاکره با کسی که جز زبان زور و تحکم نمی ‌فهمد می ‌تواند نشانه ‌ای از ضعف تلقی شود و دشمن را در مسیر زیاده‌ خواهی ‌هایش جسورتر کند. 

مذاکره آداب و اصولی دارد که نخستین آن صداقت و احترام متقابل است چیزی که در کارنامه عملکرد طرف مقابل هیچ نشانی از آن دیده نمی ‌شود وقتی ساختار سیاسی یک کشور بر پایه نیرنگ و دوشیدن دیگران بنا شده باشد نشستن پای میز گفتگو با آنان به معنای نادیده گرفتن واقعیت ‌های تلخ و چشم ‌پوشی از آسیب ‌هایی است که با کینه و عداوت بر ملت‌ های آزاده تحمیل کرده ‌اند. 

امروز که فرزندان رشید این سرزمین با تکیه بر توانمندی‌ های بومی و قدرت بازدارندگی خود از آمادگی برای ایستادگی و دفاع می‌ گویند چرا باید مسیر دیگری را پیمود؟ وقتی بازوان توانمند نیروهای مسلح ایستادگی را ضامن امنیت پایدار می ‌دانند صحبت از مذاکره تنها صدای تردید است که صفوف به هم پیوسته ملت را تضعیف می ‌کند تکیه بر توان خود تنها راهی است که می‌ تواند سایه‌ ی تهدید را از سر کشور دور کند. 

تاریخ برخورد با ظالمان و مستبدان گواهی می‌ دهد که راه عقب‌ نشاندن آنان نه خواهش کردن که نشان دادن اقتدار در میدان عمل است آنجا که دشمن گستاخانه به جنایات خود می ‌بالد و در پی گسترش هیمنه‌ ی خود است کوتاه آمدن و تمایل به گفتگو خطایی راهبردی است حقیقت این است که برای راندن طمع ‌کاران از مرزهای ایران عزیز تنها باید قاطعیت داشت و با قدرتی بازدارنده آنان را به جایگاه اصلی خود بازگرداند. 

در پایان سزاوار است که از خود بپرسیم آیا با کسی که دستانش به خون بزرگان و بهترین فرزندان این مرز و بوم و مردم مظلوم منطقه آلوده است، می‌ توان پای میز گفتگویی عادلانه نشست؟ یا آنچه در برابر چنین جنایات آشکاری اولویت دارد ایستادگی و دادخواهی است؟ راه روشن است اقتدار و تکیه بر توان داخلی تنها زبانی است که ظالمان عالم آن را می ‌فهمند و تنها ابزاری است که می ‌تواند امنیت و سربلندی یک ملت را در تلاطم ‌های سیاسی تضمین کند و باید گفت در منطق زور، جز زور راهی نیست.

نویسنده: مریم بالوی فیلی   

انتهای پیام/