تخته‌گچِ خونین، درسِ آزادی

به گزارش نوید شاهد کرمانشاه، «جعفر زارعی» فرزند شهید «اکبر زارعی» در یادداشتی به مناسبت گرامیداشت روز معلم نوشت: اردیبهشت که از راه می‌رسد، بوی دفتر‌های تازه و تخته‌های گچی در هوا می‌پیچد؛ بویی از جنس خاطره، از روز‌هایی که کلمه‌های ساده و بی‌صدا جان می‌گرفتند بر زبان آموزگار. روز معلم، تنها یک مناسبت تقویمی نیست؛ پژواکی است از هزاران روز و شبِ تلاش خاموشِ مردان و زنانی که چراغ آگاهی را روشن نگه داشته‌اند.
معلم، نخستین پیوند انسان با معناست؛ کسی که از ما خواست جهان را نه فقط با چشم، بلکه با اندیشه ببینیم. او می‌آموزد میان دانستن و فهمیدن فاصله‌ای هست؛ فاصله‌ای به اندازه‌ی نور و درخشندگی. دانستن روشنایی می‌آورد، اما فهمیدن یعنی تاباندن آن روشنایی بر مسیر دیگران.
در روزگاری که سرعت و سطحی‌نگری بر بسیاری از عرصه‌های زیستی سایه انداخته، نقش معلم بیش از همیشه حیاتی است. او پاسدار عمق و تفکر است؛ در جهانی که «اطلاع» فراوان است، اما «بصیرت» کمیاب، معلم ما را به تأمل فرا می‌خواند. دفتر کلاس او سنگر اندیشه است؛ جایی که بی‌صداترین و ماندگارترین ایثار‌ها رخ می‌دهد و هیچ گوهر گران‌بهایی جای روشنایی اندیشه را نمی‌گیرد چراغی که معلم با هر نگاه، هر نکته و هر تذکر در دل شاگرد می‌نشاند.
در این روز، باید به آنان اندیشید که نه‌تنها قلم در دست داشتند، بلکه جان نیز در راه حقیقت گذاشتند شهدای معلم. آنان که کلاس درسشان با خاک جبهه یکی شد و تخته‌ی گچی‌شان را با سنگر آزادگی عوض کردند. معلمانی که در روزگار دفاع مقدس، درس عشق و مسئولیت را با خون خویش نوشتند. آنان ثابت کردند آموزش تنها انتقال دانش نیست؛ تربیت انسانِ آزاده است انسانی که در برابر ظلم و جهل می‌ایستد. یاد شهدای معلم، یاد ستارگانی است که مسیر چراغدان معلمان امروز را روشن می‌کنند.
احترام به معلم تنها بزرگداشت یک حرفه نیست؛ سنجش بلوغ فرهنگیِ یک جامعه است. جامعه‌ای که مقام معلم را ارج نهد، آینده‌اش را در نور نگاه او خواهد دید؛ و جامعه‌ای که یاد شهدای معلم را حفظ کند، پاسدار ارزش‌های جاودان تربیت و دانایی است؛ همان خون پاکی که در تاریخ آموزش این سرزمین جاری شد تا تخته‌های فردا آلوده‌ی غفلت نشوند.
اما یاد معلم و آموزگار شهید فقط با آیین و مراسم زنده نمی‌ماند. بلکه در رفتار، انتخاب و نگاه ما باید ردپای احترام به دانایی و ایثار آنان آشکار باشد. باید دانست دانش، میوه‌ای نیست که خودبه‌خود بر شاخه‌ی زندگی بروید؛ ثمره‌ی صبر و باور معلمانی است که با تمام وجود کاشتندحتی هنگامی که برای راست‌قامت ماندنِ آن حقیقت، از جان خود گذشتند.

آنچه معلم در جان‌ها شعله‌ور می‌سازد، نوری است که با گذر زمان، نه تنها خاموش نمی‌شود، بلکه در دل نسلی دیگر، چونان ستاره‌ای راهنما، فروزان می‌ماند. حتی اگر classroom‌های امروز خاموش شوند، اما فانوس دانش و ایثاری که در دل‌ها روشن کرده‌اند، تا ابد در پهنه‌ی هستی تابش خواهد داشت. چراغی که معلم با عشق افروخته، فراسوی زمان و مکان، جاودانه خواهد سوخت.
به احترام همه‌ی استادان زندگی و به افتخار شهیدانی که درس دانایی و آزادگی را جاودانه کردند: روزتان گرامی، معلمان سرزمین ایران.
انتهای پیام/