سجدههای آخرین و عهدِ وفاداری
به گزارش نوید شاهد آذربایجان شرقی، مقصود رضازاده حمیدیه، چهاردهم تیرماه ۱۳۳۸ در شهرستان مراغه به دنیا آمد. پدرش حمید (درگذشته ۱۳۶۴) مغازهدار بود و مادرش نیز خانهدار. تحصیلات خود را تا پایان دوره متوسطه در رشته کشاورزی ادامه داد و موفق به دریافت دیپلم شد. او پس از مدتی کارمندی، در سال ۱۳۶۱ ازدواج کرد و سپس بهعنوان پاسدار راهی جبهههای دفاع مقدس شد. مقصود رضازاده در روز بیستوسوم فروردین ۱۳۶۲ در منطقه هورالهویزه بر اثر اصابت تیر نیروهای عراقی به شهادت رسید. پیکرش در گلزار شهدای زادگاهش به خاک سپرده شد. برادرش حسین نیز در راه دفاع از میهن به شهادت رسیده است.

در متن وصیتنامه این شهید گرانقدر چنین آمده است:
بسم الله الرحمن الرحیم
«یا أیها الذین آمنوا استَعینوا بالصبر والصلاة، إنَّ الله مع الصابرین. وَلا تَقولوا لِمَن یُقتلُ فی سبیلِ اللهِ أمواتٌ بل أحياءٌ ولکن لا تشعرون. وَلَنبلُوَنَّکم بشیءٍ من الخوفِ والجوعِ و نَقصٍ من الأموالِ و الأنفُسِ و الثمرات، وَبَشِّرِ الصابرین. الذین إذا أصابتهم مصیبةٌ قالوا إنا لله و إنا إلیه راجعون. أولئک علیهم صلواتٌ من ربّهم و رحمةٌ و أولئک هم المهتدون.»(قرآن مجید – سوره بقره)
اکنون که ما در حال جنگ هستیم، جوانان ما باید تا زمانی که جنگ ادامه دارد، به جبههها کمک کنند. «امام خمینی»
این وصیتنامه پس از نائل شدن به شهادت پرافتخار اسلامی، از سوی اینجانب مقصود رضازاده به همسر گرامی، مادرم و برادرم محسن رضازاده تقدیم میگردد.
با توجه به مفاهیم آیات مبارک قرآن که دستور خداوند تبارک و تعالی است و در بالا ذکر شد، بر هر فرد مسلمان واجب است که به تمامی دستورات الهی، از هر جهت، در وهله اول جامه عمل بپوشاند. بنابراین بر من تکلیف شرعی بود که چندمین بار باشد که به جبههها اعزام شوم و فرمان اسلام و رهبر بزرگ انقلاب اسلامی ایران، امام خمینی، را لبیک گویم و این وظیفه مقدس اسلامی را تا حد توانایی و قدرت خود به انجام رسانم. این عمل موجب رضایت پروردگار است و من نیز بینهایت بار آماده شهادت و زنده شدن در راه خدا و دین مقدس اسلام هستم.
اکنون لازم میدانم چند مسئله را به آگاهی خانوادهام برسانم که به شرح زیر است:
پیروی و اطاعت از دستورات ولایت فقیه همان دستورات اسلام است بر هر مسلمان واجب است. «اطیعوا الله و اطیعوا الرسول.»
در زمان فعلی، اطاعت از فرامین امام امت واجب است و اگر کسی ایشان را تنها بگذارد، از اسلام و قرآن اطاعت نکرده و از مسیر اسلام خارج شده است. هیچگونه سستی و شک در شهادت افرادی که با خلوص نیت و فیسبیلالله در میدان جنگ حق علیه باطل میجنگند، جایز نیست. اگر شما نیز در مسیر اسلام سستی کنید، در برابر خداوند مسئول خواهید بود. منظور این بند، سفارش به عمل به دستورات خدا و حفاظت از اسلام با هر وسیله ممکن است؛ توصیهای به همه مسلمانان.
در کنار افتخار شهیدان اسلام و انقلاب اسلامی ایران، شما نیز باید در برابر مصائب صبر کنید که خداوند اجر شهید برای شما قرار میدهد. مبادا بهخاطر تعدد شهدا غم بر دل راه دهید؛ زیرا در آن صورت اعمالی که در راه خدا انجام دادهاید پایمال خواهد شد.
بدانید اگر ما زنده میماندیم و زندگی خوش داشتیم و از همه چیز بهرهمند میشدیم، باز در نهایت میبایست بمیریم. از زمان حضرت آدم تاکنون کسی در دنیا جاودانه نمانده است. مرگ مقدمه آغاز زندگی اخروی است و چه بهتر که انسان در راه خدا و در میدان جهاد به شهادت برسد و یا شهیدِ زنده گردد.
در خاتمه، امام امت را بسیار دعا کنید و از خداوند بخواهید که در ظهور حضرت مهدی (عج) تعجیل فرماید و تا آن زمان، امام امت را سالم، نیرومند و استوار بدارد و ظالمان، کفار و مخالفان اسلام را نابود سازد و اسلام را پیروز گرداند.
به نیت اعزام به جبهه، پس از آرزوی پیروزی نهایی اسلام بر کفر، آرزوی شهادت داشتم و تبعیت از حضرت قاسم (ع). اگر به این هدف نایل شوم، به آخرین آرزوی خود رسیدهام و خداوند متعال را سپاسگزارم.
و اما آخرین مسئلهای که میخواهم بیان کنم:
اگر در محضر امام امت بودم، به ایشان عرض میکردم که شما نشانهای از پیامبر گرامی، ابراهیم زمان، پیرو مولای موالی و سالار شهیدان هستید و زمینه نهضت حضرت مهدی (عج) را فراهم کردهاید. شما با دستور و قدرت الهی و با کمک فرماندهی امام زمان (عج) قیام کردید، اما ما چون از اهداف نهایی شما در بهثمر رساندن انقلاب اسلامی کاملاً آگاه نیستیم و درک نمیکنیم—مگر افراد متعهد—مبادا بهعلت تعدد شهدا دلگیر شوید. اسلام از شما در برابر مصائب، استقامتی بیش از این انتظار دارد.
برای انسان الهی و رو به تکامل، ایثارگر و عامل به وظایف دینی، این مسائل دشوار نیست.
از خدا میخواهم شما را تا ظهور حضرت مهدی (عج)—آنگونه که باید—حفظ کند. ما شهدا نیز مدیون خون همه شهیدان صدر اسلام، کربلا، و انقلاب اسلامی ایران هستیم و امید است این شهادتها که تنها برای خداست مورد قبول پروردگار قرار گیرد.
والسلام، خداحافظ
۱۳۶۱/۰۸/۱۰