آشنا و غریب؛ صبحی که دلها در دارالقرآن حرم رضوی یکی شد
قرارمان ساعت نه صبح بود؛ دارالقرآن حرم مطهر رضوی، آخرین روز از هفته ملی بزرگداشت شهدای غریب. از صحن جمهوری که گذشتیم، رواق آرامآرام جان میگرفت. جمعیت هنوز تکوتوک بود؛ خانوادههای شهدا، آزادگان، متولیان اجلاسیه… هرکدام با دلی پر و نیتی روشن.
به گزارش خبرنگار نوید شاهد، در میانه رواق، حوض سنگی با ماهیهای سفید و زردش مثل تکهای از بهشت میدرخشید و آدمها گرد آن نشسته بودند؛ گویی هرکس در آن آب زلال، تصویری از عزیز رفتهاش را میجست.
مراسم با تلاوت قرآن آغاز شد و جمعیت لحظهبهلحظه بیشتر میشد. فضای رواق آمیخته بود به عطر معنویت؛ خبرنگاران مشغول ثبت لحظهها بودند و حاضران، هرکدام در دل خود زمزمهای داشتند. پدر و مادرها به نیت فرزندانشان، همسران و فرزندان به نیت بزرگشان، و دیگران به نیت همه شهدای غریب دعا میکردند. انگار غایبانِ حاضری هم در جمع بودند؛ همانها که دلیل این گردهمایی بودند.
وقتی نماینده ولیفقیه سخن گفت، از ایمان و استقامت شهدای غریب گفت؛ از اینکه باید ایمانمان را محکم نگه داریم و پرچم انقلاب را تا رسیدن به دست صاحب اصلیاش زمین نگذاریم.
با شروع مداحی، دلها شکست. اشکها بیاجازه جاری شد. آهها از عمق جان برخاست و دعاها مثل سیلی آرام از سقف رواق بالا رفتند؛ به امید استجابت، به امید فرج.
پایانبخش مراسم، دعای فرج بود؛ سلامی به ششگوشه امام حسین، سلامی به حرم امن رضوی، و سلامی به مولا و صاحبالزمان.
هفته ملی شهدای غریب به پایان رسید، اما این پایان، آغاز مسئولیتی بزرگتر بود؛ یادآوری اینکه رسالت ما تازه شروع شده است. باید پیام استقامت و دلاوری آن آزادگان شهید را به گوش دنیا برسانیم و مراقب باشیم که شرمنده این مردان آسمانی نشویم.
فرحزاد جهانگیری
