شهید غضنفر زمانیان

شهید غضنفر زمانیان یکم فروردین ماه سال ۱۳۴۶ در شهرستان نهاوند از توابع استان همدان و در خانواده ای مذهبی و ساده‌زیست به دنیا آمد. پدرش علی کارگر بود و با مشقت فراوان، روزی حلال کسب می‌کرد و ضمن تامین مخارج زندگی خود و خانواده اش تلاش داشت تا فرزندان خود را با طینتی پاک و خداجوی پرورش دهد.

سال ۱۳۵۳ وارد دبستان شد و تحصیلات خود را آغاز کرد اما به دلیل مشکلات موجود موفق به ادامه تحصیل نشد و تنها در حد خواندن و نوشتن سواد آموخت. در سالهای انقلاب دوشادوش دیگر مردم مستضعف و رنج دیده شهرستان نهاوند در راهپیمایی ها و تظاهرات شرکت کرد و در راه پیروزی قیام بزرگ ملت ایران گام برداشت.

پس از پیروزی انقلاب و با آغاز جنگ تحمیلی بنابر وظیفه شرعی و قانونی به عنوان سرباز به سپاه پاسداران انقلاب اسلامی پیوست و روانه جبهه های نبرد حق علیه باطل شد. در مناطق مختلف عملیاتی حضور یافت و همراه با دیگر همرزمان و یاران خود حماسه ها آفرید.

سرانجام پس از ماه‌ها مجاهدت در راه خدا در ششم اسفند ماه سال ۱۳۶۴ در منطقه عملیاتی نوسود در شهرستان پاوه در حین انجام ماموریت به شهادت رسید و به کاروان عظیم شهدا پیوست. آرامگاه وی در گلزار شهدای زادگاهش واقع است.

یادش گرامی و راهش پر رهرو باد

بشنو تو ندا را که ز هر سوی بلند است فریاد کمک خواستن دین و وطن را

با درود به رهبر کبیر انقلاب اسلامی ایران و با سلام بر شهیدان گلگون کفن.

قبل از هر چیز بگویم که من خود داوطلبانه به جبهه رفتم و اگر عشق به امام و اسلام نبود هیچ چیز نمی توانست مرا به جبهه بکشاند. من از برادران می خواهم که خوب به فرمان امام گوش دهند و پشت امام را خالی نگذارند.

بار الهی ما را سرشار از صبر و مقاومت کن و گامهایمان را استواری بخش و بر کافران پیروزمان کن.

ای دوستان من با ایمانی که به خدا و روز قیامت داشتم وظیفه شرعی خود دانستم که پا به عرصه جهاد بگذارم و شاید در راه خدا کشته شوم ولی آیا کشته شدن مرا می توان شهادت نامید. خدایا نا امید نیستم. من در خود هیچ لیاقت شهادت نمی بینم ولی آگاهم که تو توبه پذیر هستی.

برادران و دوستان همراهم شهادت یک انتخاب است انتخابی آگاهانه و مشتاقانه. حرکت عاشق است به سوی معشوق.

شعر کشته عشق از برادر غضنفر زمانیان:

نصیب هر کس نمی شود مادر مزن آتش دل بی طاقت مرا

از چهره خود پاک کن این اشک محن را

هیهات که بنشینم و نادیده بگیرم

در میهن خود این همه بیداد و فغن را

بشنو تو ندا را که ز هر سوی بلند است

فریاد کمک خواستن دین و وطن را

ما مظهر اسلام اصیلیم و ظفرمند

بگذار به صدام لعین لاف زدن را

بیرون کنم از مرز وطن دشمن بعثی

آری کنم از خار تهی صحن چمن را

هیهات که ترجیح دهم من به شهادت

در بستر خود خفتن و مردار شدن را

من کشته عشقم که به اثبات نهادم

بیرون ز لحد پیکر گلگون کفن را