شهید سیدحسین طباطبائیان

اسمش را امام رضا (ع) انتخاب کرد

شبی بود و شب نبود. در مخملی از دعا و نیایش، سر صبوری به بالین گذاشته بود مادر. با درد‌های شیرین و جسته و گریخته‌ای که در جانش می‌نشست، می‌دانست که همین روزها مسافرش از راه می‌رسد. بار اولش که نبود، دلش را به (ارحم الراحمین) سپرد.

ای کریم‌ترین بخشنده! همه درخواست‌های دنیوی و اخروی که می‌تواند صلاح مرا در بر و رضای تو در پی داشته‌باشد به دست اجابت بسپار!

آرام پلک‌هایم سنگین می‌شد. سرم را به ضریح تکیه داده‌بودم. انگار خوابم برده‌بود. با یک بشارت بهشتی و یک ظهور ناگهانی، از صدای باز شدن درِ ضریح به خود آمدم. آقای سبزپوش با دو چشم آسمانی، یک غزل به من نظر کرد. گفتم: «آقا! من از عهده تماشای این شکوه بر نمی‌آیم. دست نگاهم را بگیرید. صحنه‌ای که اکنون مقابل دیدگان من است برتر و فراتر از روح و جان من است.»

رو به من کرد و گفت: «فرزندت پسر است! اسم او را حسین یا علی‌اکبر بگذار!»

از خواب پریدم و فردا صبح حسین‌آقا به دنیا آمد. همانی که امام رضا (ع) اسمش را انتخاب کرده‌بود.

امام رضا (ع) اسمش را انتخاب کرد

شب که خوابیدم خواب دیدم، من و آقا رفتیم مشهد. در بارگاه امام رضا (ع) هیچ کسی نبود. داخل حرم که شدیم، بر روی زمین نشستم و سرم را به ضریح چسباندم و گفتم: «یا امام رضا (ع) مرادم را بده، به دادم برس!» بعد دیدم دریچه‌ای از ضریح باز شد. آقایی بیرون آمد با یک عمامه سبز رنگ؛ گفت: «مشکلت حل می‌شود و نجات پیدا می‌کنی. بچه‌ات پسر است، اسمش را یا حسین بگذار یا علی اکبر.»

فردای آن روز حسین آقا به دنیا آمد. ما در فامیل هم اسم علی اکبر داشتیم هم اسم حسین. آقا رفت و به روحانی معتمدی گفت که مادرش این‌گونه خواب دیده. آن آقای روحانی به او گفته بود: «نام او را حسین آقا بگذارید و شناسنامه‌اش را سیدحسین بگیرید.»

(به نقل از مادر شهید)

 

امداد غیبی

در یکی از نامه‌هایش اشاره دارد به امدادهای غیبی و می‌نویسد: «انگار یک دست از غیب مسیر توپ‌ها و گلوله‌های دشمن را عوض می‌کند به طوری که به فرض مثال دور سنگر می‌خورد و به سنگر برخورد نمی‌کند و این که هر یک از ما وظیفه‌ای دارد؛ پس از پایان جنگ قابلیت‌های خود را فقط باید در راه سازندگی کشور استفاده کند.»

(به نقل از برادر شهید، سید ابوالفضل)

احترام به والدین

من از شهید کوچکترم. ولی از بازی‌هایش در تیم بسکتبال خوب یادم است. ایشان به پدر و مادرم خیلی احترام می‌گذاشت مخصوصاً به مادرم. زمانی که غذا درست می‌کرد ایشان می‌گفت که: «باید حتما از مادر تشکر کنید!» 

زمان شهادت ایشان من و خواهر کوچکترم تهران منزل برادرم رفته‌بودیم. تابستان بود برادرم گفت: «بریم دامغان.» وقتی آمدیم یادم است که جلوی منزل ما خیلی شلوغ بود ما رفتیم جلو و ایشان را دیدیم با اینکه سن کمی داشتیم خیلی برای ما سخت بود.

(به نقل از خواهر شهید)