شهید عباس علی فدوی

شهید عباسعلی فدوی سومین فرزند خانواده حاج سلیمان و نیره‌بیگم، دوم آذرماه ۱۳۴۳ در شهرستان سرخه به دنیا آمد. دیپلمش را در رشته اقتصاد گرفت. وی سه برادر و سه خواهر دارد.

در حالی که درس می‌خواند، مدت شش ماه آموزش نقاشی ساختمان را دید و حدود دو سال به کار نقاشی مشغول بود. عضو بسیج شد و از بیستم آذرماه ۱۳۶۱ به مدت دو سال در واحد عملیات، همکاری داشت. برای رفتن به جبهه، آموزش نظامی را در پادگان بیست و یک حمزه تهران گذراند. دو بار به عنوان بسیجی به جبهه رفت و در لشکر هفده علی‌بن ابیطالب به عنوان تک‌تیرانداز و در تیپ بیست و یک امام رضا (ع) به عنوان امدادگر در بهداری خدمت کرد.

به سربازی رفت و در پایگاه هوایی دزفول مشغول شد. قبل از آن برای آموزش به مدت سه ماه به پادگان قصر فیروزه تهران اعزام و یک ماه هم در پادگان مهرآباد جنوبی، آموزش تخصصی توپ بیست و سه میلی‌متری را دید. سال اول خدمتش بود که بر اثر تصادف از ناحیه دو دست، سخت مجروح شد و با نظر کمیسیون پزشکی از خدمت معاف شد.

دو سفارش دائمی شهید
پدر شهید نقل می‌کند: «هر وقت نامه می‌داد، ما را به نماز و دعا سفارش می‌کرد. همان بار آخری که می‌خواست خداحافظی کند ما را به نماز اول وقت و رفتن به مسجد سفارش کرد. به شوخی یا جدی می‌گفت: «شاید دیگه همدیگه رو نبینیم. من رو حلال کنین.» گفتم: «انشاالله با نابود کردن صدام برمی‌گردی.»

چهارم دی‌ماه ۱۳۶۴ با عضویت در بسیج، به جبهه اعزام شد و در تیپ بیست و یک امام رضا (ع) در بهداری مشغول شد. چهارم بهمن‌ماه همان سال با بمباران هوایی عراق در منطقه هویزه، از ناحیه سر و سینه مجروح و یک دستش را هم از دست داد و به شهادت رسید. پیکر این شهید بزرگوار پس از تشییع، در زادگاهش به خاک سپرده شد.

مرادِ دل
یک جمله دو کلمه‌ای و کوتاه، اما همراه با احساس و محبت را در خانواده به یادگار گذاشت. هر وقت مادرم را صدا می‌زد، می‌گفت: «مرادِ دل!»
(به نقل از خواهر شهید)

باب‌الحوائج ما را نا امید نکرد!
دو سه ساله بود که سخت مریض شد. دکتر جوابش کرد. نا امید و مأيوس به خانه آمدیم. به شوهرم گفتم: «مشت سلیمان! مگه نمی‌گن حضرت ابوالفضل (ع) باب ‌الحوائجه. بیا یک قربانی نذر کنیم. اگه ا‌ن‌شاالله خوب شد، اسمش رو عباس بگذاریم.»
قربانی کردیم و دست از دارو و درمان هم برنداشتیم. کم کم خوب شد.
(به نقل از مادر شهید)

هر وقت نامه می‌داد ما را به نماز و دعا سفارش می‌کرد. همان بار آخری هم که می‌خواست خداحافظی کند، به نماز اوّل وقت و رفتن به مسجد سفارش کرد. به شوخی یا جدی گفت: «شاید دیگه همدیگه رو نبینیم. من رو حلال کنین».

گفتم: «ان شاء الله با نابود کردن صدام بر می‌گردی!».

شهید عباسعلی فدوی

فرازهایی از وصیت‌نامه شهید:
به سوی جبهه‌ها هجوم بیاورید
درود و سلام بر اولیاء و پیامبران به حق خدا و امامان معصوم (ع) و سلام و درود بر منجی عالم بشریت و سلام بر ارواح پاک شهیدان از هابیل تا کربلای حسینی و کربلاهای ایران.

اکنون که این توفیق را یافتم که به سوی جبهه رهسپار شوم تا توانسته باشم کمک و قدمی ناقابل در راه خدا و پیشرفت اسلام برداشته و به مسئولیت کوچک خود عمل کرده باشم، در پیشگاه حضرت باری تعالی شکرگزاری می‌کنم. از این نظر اگر لیاقت و شایستگی در پیشگاه خداوند داشتم که در راه خدا و در راه اسلام و قرآن کشته شوم، چند کلامی ناقابل به عنوان وصیت عرض می‌کنم.

ای امت مسلمان و پیرو خط امام! بدانید که امروز مسئولیت شما سنگین است. هر لحظه باید به فکر جبهه‌های جنگ و به یاد رزمندگان باشیم. پس هر چه می‌توانید به سوی جبهه‌ها هجوم بی‌آورید. در هر مناجات و دعا و هر نماز، این پیر جماران، امید مسلمانان جهان را دعا کنید.

من به آرزوی خود و چیزی که مدت‌ها در پی آن بوده‌ام، رسیدم
تو مادر عزیزم! بدان که فرزندت را در راه خدا از دست دادی و هیچ ناراحت نباش. ای پدر و مادر عزیزم! این امانتی بود که باید می‌دادید؛ پس هر چه زودتر بهتر. در راه خدا استوار باشید که قرآن می‌فرماید: «ان الله يحب الصابرين؛ خداوند صابرین را دوست می‌دارد.» بدانید که فرزندتان به آرزوی خود رسید و این چیزی است که مدت‌ها در پی آن بوده‌ام. امیدوارم که حلالم کنید!

اما ای برادران من! سعی کنید تا آن چه در توان دارید در کمک به اسلام و قرآن کوتاهی نکنید و هر چه می‌توانید به فکر جبهه‌ها و اجرای فرمان امام بزرگوارمان باشید. شما ای خواهران من که نسل آینده به دست شماست؛ زینب‌وار به وظایف خود عمل نمایید. پدرجان! آن مقدار پولی که دارم، مقداری برای خرج دفن من و بقیه را آن طور که صلاح می‌دانید در راه اسلام بدهید.