شهید جلال طاهریان

شهید جلال طاهریان فرزند محمد و صدیقه، بيست و ششم شهريورماه ۱۳۴۳ در شهرستان سمنان به دنيا آمد. ابتدایی را در دبستان ادیب، راهنمایی را در مدرسه شهید باهنر و دبیرستان را در هنرستان شهید عباسپور در رشته اتومکانیک به پایان رساند. از کودکی به مسائل دینی و مذهبی علاقه‌مند بود و همراه پدر به مسجد می‌رفت و اقامه می‌گفت.

تیم شهیدپرور آزادی سمنان

از نوجوانی به فعالیت‌های مهم سیاسی و اجتماعی مثل انجمن اسلامی، ستاد خیریه، ستاد نماز جمعه، شرکت در تظاهرات و پخش اعلامیه می‌پرداخت. در مسائل عبادی به خواندن دعا علاقه داشت. جلال به همراه دوستانش تیم فوتبالی به نام آزادی تشکیل دادند. از شانزده نفر از بازیکنان تیم، پانزده نفرشان در جبهه شهید شدند. در زمان بیکاری به مطالعه می‌پرداخت. او مجرد بود.

 اولین بار از طریق بسیج به جبهه رفت و سه ماه در آنجا بود. بعد از آن وارد سپاه شد. چند مرحله دیگر هم به جبهه رفت. آخرین بار به خوزستان رفت و جانشین گروهان بود. سرانجام بيست و دوم بهمن‌ماه ۱۳۶۴ با سمت معاون گروهان در عملیات والفجر هشت در ام‏‌‍‌الرصاص عراق به شهادت رسيد. پيکر وی مدت‌‌ها در منطقه برجا ماند و سال ۱۳۷۴ پس از تفحص، در امامزاده یحیای شهرستان سمنان به خاک سپرده شد.

فرازهایی از نامه شهید:

ورزشکاران باید سفیران انقلاب در کشورهای دیگر باشند

درود بر شما ورزشکاران که ادامه دهنده راه شهدا هستید. سلام بر شما ای ورزشکاران محبوب که در قلب همه جای دارید. این را از یاد نبرید که شما باید سفیران انقلاب در کشورهای دیگر باشید. به فرموده امام: «شما ورزشکاران باید به حضرت علی (ع) اقتدا کنید.» خدای ناکرده در شما حس ناسیونالیستی بروز نکند، بلکه همگی شما باید یک پهلوان باشید.

این را بدانید که اسلام همیشه سعی بر این داشته است که جامعه را از قرار گرفتن در مسير غلط، گرفتاری در دام مسابقات و رقابت‌های بی‌فایده و زیان بار حفظ کند. شما باید پوریای ولی را الگو قرار دهید.

فرازهایی از وصیت‌نامه شهید:

دل، عشق پرواز به سوی معشوق دارد

زمان، زمان عروج است. زمان ناله‌های آخرین است. مکان، مکان در خون غلتیدن است. چه زیباست ناله‌های آخرین در کنار عاشقان و عارفان شب و شیران روز. چه شورانگیز است در کنار دوستان، فریاد الله اکبر. من غبطه می‌خورم به این ایثارها و دلاوری‌ها. این چه شوری است که در دل پیدا کرده‌ام که دیگر تحمل ماندن ندارم. نمی‌خواهم بمانم بدون یار. در این صورت زیستن عین مردن است که همسنگرم توفیق بیابد و من بمانم.

وقت تنگ است و زمان، زمان وصیت است و زمان پیام دادن. من مثل تشنه‌ای هستم که در تابستان هنگام ظهر، بی‌آب در بیابانی سرگردان می‌گردد. دل، عشق پرواز به سوی معشوق دارد. زبان قاصر است از بیان احساساتم و قلم ناتوان از نوشتن. دوستانم! من شهادت را آگاهانه برگزیده‌ام و افتخار می‌کنم که توانستم لیاقت پیدا کنم در کنار سربازان امام زمان (عج) برای اسلام جان ناقابلم را در راه دفاع از مکتبم فدا کنم. امام عزیزمان را تنها نگذارید. جنگ را فراموش نکنید و نگذارید جبهه‌ها خالی بماند. برای رزمندگان دعا کنید.

در کنار ورزش، به بُعد خدایی آن هم بپردازید

ورزشکاران عزیز! بیش از هفت سال از انقلاب و پنج سال هم از جنگ می‌گذرد. این ملت برای انقلاب و جنگ، شهدای زیادی داده که در جمع آنها شهدای ورزشکار هم بودند. فکر می‌کنم زمان آن رسیده که خودتان را عوض کنید و ورزش را فقط به خاطر بعد ورزشی آن انجام ندهید، در کنار ورزش مسائل اصلی یعنی بُعد خدایی بودن آن را هم رعایت کنید. پدر و مادرم! می‌دانم آرزویی را که داشتید نتوانستم برآورده کنم و چیزی جز اذیت و آزار برای شما نداشتم، امیدوارم مرا مورد عفو و بخشش خود قرار دهید و خدا اجر و پاداش به شما بدهد.

این خاطره به نقل از دوست شهید است که تقدیم حضورتان می‌شود.

ما در آگاه کردن افراد بد حجاب، مسئول هستیم

داشتیم از خیابان رد می‌شدیم. در همین حین، خانمی بدحجاب از کنار ما رفت و پیچید داخل کوچه‌ای. جلال راهش را کج کرد. هنوز نگفته بودم می‌خواهی کجا بروی که او خودش را به آن خانم رساند. پشت سرش رفتم. گفت: «خواهرم! حجابت رو درست کن تا من که نامحرمم، موهات رو نبینم. پس این جوون‌ها برای کی می‌رن جبهه و جونشون رو فدا می‌کنن؟»

آن خانم دست برد و روسری‌اش را جلوتر کشید. نگاه کرد و چیزی نگفت، اما فهمیدم که راهش را گم کرده بود و نمی‌دانست کدام طرف برود. گفتم: «جلال! چرا اینطوری باهاش حرف زدی؟» گفت: «دلم برای اینجور آدم‌ها می‌سوزه. اینها از روی جهل، این کارها رو می‌کنن ولی باید آگاه بشن. ما در برابرشون مسئوليم.»