شهید ناصر ترحمی

فرازهایی از متن وصیت نامه شهید:

ما نمی توانیم حاکمیت کفر و زورمندان را قبول کنیم

انسان وقتی خود و خدایش را بشناسد و بداند که چرا حضور دارد و متوجه این باشد که رابطه اش با خدا چگونه است دیگر هیچ نگرانی در هیچ لحظه ای از زندگی ندارد و در تمامی لحظات زندگی دستور را از طریق رسولان الهی (به شکل های مختلف) می گیرد و انجام وظیفه می کند. با اعتقادی راسخ و اراده ای قوی و دلی آرام و گشاده.

تکلیف همه پیامبران و اولین کلامشان لااله الاالله بود، بنابراین ما نمی توانیم حاکمیت کفر و زورمندان را قبول کنیم. ما نمی توانیم حاکمیت ارزش های فاسد و پوچ را بپذیریم. ما می خواهیم با ادامه راه مسلمین صدر اسلام و در طول تاریخ با نابودی سلطه گران جبار و ابرقدرتهای جنایتکار زندگی را معنی بیش از زنده بودن و کفر را نابودی بیش از مردن ببخشیم. پس در این میان بودن و رفتن ما مطرح نیست بلکه رسالت مطرح است که وقتی انجام پذیرد دیگر جای نگرانی باقی نمی گذارد.

ای کسانی که امام حسین را دوست دارید

شما را به خدا سوگند می دهم که اگر سعادت و عزت و عظمت می خواهید ایمان و اراده تان را قوی کنید و زندگیتان را تماماً صرف و فدای عقیده تان کنید. ایمان و اعتقادی که تا عمق جان اثر می گذارد و حرکت می آفریند و همچون امام حسین تمامی حیات را فدا می کند و این بار با فریاد می گویم: ای کسانی که پیرو امر امام حسین هستید، ای کسانی که برای امام حسین گریه می کنید، ای کسانی که امام حسین را دوست دارید، به این شعار پرمحتوایش عمل کنید و اگر می خواهید با عزت و شرف زنده باشید، اگر می خواهید جمهوری اسلامی بماند باید جهاد کنید. باید بجنگید، باید مبارز کنید، باید مقاومت کنید، باید با تمامی وجودتان با مال و جانتان تا آخر بایستید. جهاد اکبر کنید و دنیا را رها کنید و بر هوای نفستان غلبه کنید. یا به جبهه بیایید یا آنجا برای خدا کار کنید و در همه جا خدا را در نظر داشته باشید که مبادا فردای قیامت مدیون باشید.

ما در برهه ای از زمان واقع شده ایم که اسلام همچون زمان امام حسین در خطر است، پس ما هم باید چون او عمل کنیم و رهنمودهای اماممان در این رابطه، روشنگر این مسأله است.

باید منتظر رنج ها و مصیبت های بیشتری باشیم

ما هنوز در اول راه هستیم و باید منتظر تحمل رنج ها و مصیبت های بیشتر و مقاومت های بیشتر باشیم تا انشاالله بتوانیم آنچه را که شروع کرده ایم به آخر برسانیم و هر چه به مقصدمان نزدیکتر شویم مصایب ما بیشتر می شود، چون از آن طرف دشمن (کفر و نفاق) به نابودی نزدیکتر می شود. پس شما را به خدای کعبه، به هابیلیان تاریخ، به خون سرخ امام حسین سوگند تا در بیت المقدس فریاد تکبیر سر ندادید، تا ابرخونخواران و مستکبران را ساقط نکردید و نهضت خونبار اسلام را در صحنه گیتی نگستردید از پای ننشینید.

دلمان برای شهادت لحظه ای آرام ندارد

ای جنایتکاران و کوردلان جهان بدانید که دریای اسلام از امت ایران خواهد جوشید و همه شما را غرق خواهد کرد و روز به روز گلویتان را فشرده تر و نفستان را تنگتر خواهد کرد. بدانید که ما عاشق اسلام و قرآنیم و دلمان برای شهادت لحظه ای آرام ندارد. اگر شما جنگ را بر ما تحمیل کردید که بر ما سخت بگیرید بدانید که اگر لحظه ای در جبهه نباشیم بر ما سخت است.

منبع:کتاب وصیت نامه کامل شهدای استان سمنان / نشر شاهد / بنیاد شهید و امور ایثارگران استان سمنان

من خودمو زنجیر نمی کنم!

همه او رو دوست داشتن. چند بار بهش پیشنهاد مسئولیت داده بودن. او تو حال و هوای دیگری بود. اما این بار پیشنهاد خیلی جدی بود. هر شرطی هم گذاشت قبول کردند!

قرار بود بشه فرمانده عملیات سپاه سمنان. چند نفر قبلاً با او صحبت کرده بودند. قبول نکرده بود. حالا هم، فرمانده سپاه واسطه فرستاده بود. بعد از کلی صحبت کردن و دلیل آوردن، ناصر گفت:«از شما و فرمانده سپاه ممنونم! ولی من خودمو با این مسئولیت ها زنجیر نمی کنم! می خوام آزاد باشم تا هر موقع نیاز بشه پرواز کنم!»

 برگرفته از خاطرات همرزم شهید فرج الله وفادار

فرمانده این قسمت ناصره!

شب دوم عملیات طریق القدس تعدادی از بچه ها مجروح شده بودند، حاج محمود اخلاقی، محمدرضا خالصی، حسن ادب، تقی مرادی و چند تای دیگه. عراقیها هم درب و داغون.

شهید مهدی محب شاهدین از اورژانس فرار کرده بود. می خواستن اعزامش کنن به پشت جبهه. بعد از پانسمان آهسته سوار یک جیپ شده بود و آمده بود طرف خط. به محض اینکه به خط رسید کارها را تقسیم کرد. یک قسمت از خط را هم سپرد به ناصر. گفت:«فرمانده این قسمت ناصره!»

نیمه های شب در حالی که کلیه نیروها خسته بودند عراق پاتک کرد. قبل از پاتک یک نفر که هیچ کی نفهمید کی بوده همه را از خواب بیدار کرد ناصر با مدیریت مخصوص خودش نیروها را سازماندهی کرد و به کار گرفت. صبح که هوا روشن شد با دشتی از تانکهای سوخته و جنازه های عراقی روبه رو شدیم.

برگرفته از خاطرات همرزم شهید اسماعیل فامیلی

تشکر شهید زین الدین

خرداد سال شصت و سه بود. لشکر هفده علی ابن ابیطالب علیه السلام در جفیر یک دوره آموزشی گذاشته بود. گردان ها در آنجا آموزش می دیدند. هر وقت از ناصر می پرسیدم:«مسئول آموزش کیست؟» می خندید. بچه ها هم نمی دانستند. تا اینکه روز آخر شهید زین الدین برامون سخنرانی کرد. آخر سخنرانی از ناصر به عنوان مسئول آموزش تشکر کرد!

برگرفته از خاطرات همرزم شهید علیرضا ابراهیمی

صداشو آورد پایین!

شب از نیمه گذشته بود. محوطه پادگان انرژی تاریک بود. تازه از خواب بیدار شده بودم. با خودم گفتم: « برم حسینیه!»

در روشنایی نور ماه وارد حسینیه شدم. تو حسینیه چیزی دیده نمی شد. اول فکر کردم تنها هستم. کنار یک ستون به نماز ایستادم. هنوز نماز رو نبسته بودم که صدایی شنیدم. کنجکاو شدم. زمزمه هایش بلند و بلندتر شدند؛ تا جایی که از عمق جانش فریاد می کشید و طلب مغفرت می کرد.

دلم می خواست صاحب صدا را بشناسم.مهمتر این بود که چرا تا حالا این صدا را نشنیده بودم. چند قدم عقب تر رفتم. خودش بود. ناصر ترحمی. فرمانده خودمون. صدای پامو که شنیده بود، صداشو آورد پایین.

برگرفته از خاطرات همرزم شهید محمدحسن حمزه

شیری یا شمشیر؟

سه سال بود مرتب می رفت جبهه. هر وقت هم که می آمد مرخصی جاش تو پایگاه های بسیج بود.

نگران استعدادش بودم. می ترسیدم سنش که بره بالا دیگه نتونه درس بخونه!

علاقه زیادی به درس داشت ولی می گفت: «باشه برای بعد جنگ!»

این بار که آمد مرخصی بهش گفتم :«کنکور شرکت کن! درس و جبهه رو با هم پیش ببر! تازه معلوم نیست همین اولین بار قبول بشی! حداقل با سوالات آشنا می شی!»

قبول کرد. گفت:« راست می گی! من که امسال درس نخوندم تا سال دیگه هم انشاالله کار جنگ تمومه! همین فردا می رم دفترچه کنکور می گیرم!»

بعد از مدتی رفت امتحان داد و آمد خانه. بهش گفتم:« شیری یا شمشیر؟»

گفت:« بابا شیر کجا بود! رفتیم سر جلسه و یه بیسکویت خوردیم و اومدیم! قبولی خبری نیست!».

نتیجه ها را که اعلام کردند خواهرش خبر قبولی ناصر را به ما داد. دندانپزشکی شیراز قبول شده بود. رفت دانشگاه و یک سال مرخصی تحصیلی گرفت. هنوز یک سال تمام نشده بود که در عملیات بدر شهید شد!

برگرفته از خاطرات پدر شهید حاج علی ترحمی

شهیدان،

شما بر بال سپید کدام ملک نشستید که بی امان و شتابان به سوی معبود شتافتید؟

شما در نماز شبهایتان با خدا چه گفتید که معبود اینگونه زود پذیرفتتان؟

شما همراز کدام امام بودید که زمزمه هایش دیوانه عشقتان کرد؟

شما کدام شب امام عصر را زیارت کردید و بر ما داستان آن دیدار را نگفتید؟

شما خدایتان را با دیده بصیرت چگونه دیدید که عاشقش شدید؟

شما قطرات اشکهایتان را پای کدام بذر ریختید که لاله شهادت را به این سرعت بارور کردید؟

شما در زیارت عاشورا با حسین چه گفتید که کربلایی شدید؟

شما، من و ما را با تیغ تیز کدام محبت ذبح کردید که همه او شدید؟

نمی دانم شما اسماعیل هایتان را در آستان معبود قربانی کردید یا این که خود اسماعیل بودید که جان بر کف به کوی دوست شتافتید تا فدای محبت شدید؟

بلند باد نامتان، بزرگ باد حماسه هاتان، جاودانه باد یادتان!

هنوز زمزمه داوودی شما در گوشم است آن شب که در سجده خونین تان مهدی را صدا می زدید!

مهدی فاطمه با شما چه گفت که شوقتان را به رفتن افزود و بی قرار هجرتتان کرد؟

شما رفتید و مارا لیاقت رفتن نبود!

عاشق کجا و عاشق نما کجا!

کف خیس سنگر، عطر خویش را مدیون گریه های شماست و جبهه معصومیت خویش را وام دار روح عرفانی شماست!

ای عارفان مسلح، شما به فرموده علی بصیرت های خود را بر سلاح های خویش نشاندید و باطل را نشانه رفتید، اگر چه ترکش کینه توزان بعثی سر و سینه تان را شکافت و درید.

شما شهادت طلب بودید و برگه شهادت در دستتان و ما نیز شوق شهادت داشتیم اما ما را سعادت نبود و به آن محضر بار ندادند.

شاید هنوز به خلوص و اخلاص نرسیده بودیم.

اربعین شما، اربعین حسینی هاست. اربعین علی اکبرهاست. اربعین شهدا، کلاس آموزش است.

یاد شهید، معلم چگونه زیستن و چگونه مردن است.

نام شهید، جاوید است.

حماسه شهید، ماندگار است.

ما نام مقدس و یاد معطرتان را بر برگ برگ درختان خواهیم نوشت.

ما خاطره عزیزتان را در لحظه لحظه عمرمان،زنده نگه خواهیم داشت تا وقتی که باشیم.

شاید ما هم به زودی به شما بپیوندیم.

ما حماسه های بزرگتان را دفتر روزگار ثبت خواهیم کرد.

آن که خدا دارد، چه ندارد؟

آن که خدا ندارد، چه دارد؟