شهید فرهاد فریدونیان

شهید فرهاد فریدونیان فرزند عبدالوهاب و زهرا، هفتم مهرماه ۱۳۴۱ در شهرستان گرمسار ديده به جهان گشود. پدرش کارمند راه‌ آهن بود. سال ۱۳۵۴ در اثر سانحه تصادف، برادرش را از دست داد. از آن پس، فرهاد چهارده ساله نقش پدر را برای برادرزاده چهل روزه‌اش ایفا کرد.

خشوع و خضوع نماز خواندنش، او را پیش نمازمان کرد

بعد از پیروزی انقلاب به عضویت بسیج درآمد. سال ۱۳۶۰ موفق به اخذ دیپلم اقتصاد از دبیرستان آیت‌الله طالقانی گردید. سپس برای اعزام به جبهه ثبت نام کرد. دوره آموزشی را در پادگان بیست و یک حمزه تهران گذراند و عازم کردستان شد.

همرزم شهید نقل می‌کند: «نماز را قامت بست و الله‌اکبر گفت. پشت سرش نماز را اقتدا کردم. با اینکه شانزده، هفده سال بیشتر نداشت اما خشوع و خضوع نماز خواندنش، او را پیش‌نمازمان کرد. شاید هم با دائم‌الذکر بودن دل و جانش اینقدر صیقل خورده بود. سر و وضعش مرتب و تمیز و نمازش اول وقت بود. این مربوط به اولین آشنایی‌مان در سال ۱۳۶۱ در جبهه سردشت می‌شود.»

 بیست و سه روز در جبهه سردشت حضور داشت. بيست و پنجم تيرماه ۱۳۶۱ در سردشت توسط نیروهای بعثی بر اثر اصابت گلوله به سر، شهيد شد. پیکر پاکش در امامزاده اسماعیل کنار مزار برادر بزرگش به خاک سپرده شد.  

خواندن نماز اول وقت به آدم آرامش می‌ده

داشتم پاهایم را مسح می‌کشیدم که صدایش بلند شد: «مگه نماز نخوندی؟» همانطور که آستین‌هایم را پایین می‌دادم، گفتم: «فیلم سینمایی تلویزیون قشنگ بود، نمی‌شد نبینم.» نگاهی به عقربه‌های ساعت انداخت و گفت: «فقط نیم ساعت تا اذان مغرب مونده.» جا نمازم را پهن کردم و گفتم: «پس هنوز وقت دارم.» نزدیک‌تر آمد و گفت: «خوندن نماز اول وقت ثواب بیشتری داره.» بعد همانطور که از در هال بیرون می‌رفت، گفت: «به آدم آرامش می‌ده.»

(به نقل از خواهر شهید)

نقش پدر را برای نوزاد چهل روزه برادرش داشت

در را به رویم باز کرد و گفت: «سلام مامان! خسته نباشی.» جوابش را با لبخند دادم و دستی به سرش کشیدم. وارد حیاط که شدم، موزاییک‌ها از تمیزی می‌درخشید. می‌خواستم به سمت در هال بروم که صدای نوه‌ام بلند شد. راهم را به سمت اتاق عروسم کج کردم. فرهاد جستی زد و جلویم حاضر شد.

در که زدم او هم «یا الله» گفت. مشغول سلام و علیک بودیم. فرهاد نوزاد را بغل کرد و گفت: «زن داداش! الان بچه وقت خوابشه، باید راه ببرمش.» حرفش خنده را میهمان لب‌های‌مان کرد. از وقتی پسر بزرگم در اثر سانحه تصادف به رحمت خدا رفت، فرهاد چهارده ساله غیر از درس و کمک به خانواده، نقش پدر را برای نوزاد چهل روزه برادرش داشت.

(به نقل از مادر شهید)

هدف ما از جبهه، بازگشایی راه کربلاست

عاشق امام حسین (ع) بود و خدمت‌گزارش. وقتی عازم جبهه می‌شد، گفت: «هدف ما از جبهه، بازگشایی راه کربلاست.» بعد با ته صدایی بغض آلود به مادرم گفت: «دعا کنین پیروز بشیم و مرقد آقا رو زیارت کنیم!» بیست و یک روز بعد زیارت آقا نصیبش شد.

(به نقل از خواهر شهید)

بعد از شهادتش فهمیدم، عمویم است نه پدرم

روی پاهایش نشستم و گفتم: «بابا! منم باهات میام.» به رویم خندید و مثل همیشه دستش را برد لابه‌لای موهایم. از نزدیک میدان شهرداری گرمسار تا نزدیک پادگان بیست و یک حمزه از روی پاهایش پایین نیامدم. بعد از شهادتش فهمیدم بابا فرهاد، عمویم است نه پدرم. [1]

(به نقل از برادرزاده شهید)

فرازهایی از وصیت‌نامه شهید:

رزمندگان در جبهه‌ها برای اعتلای کلمه حق، خون می‌دهند

هرگز مپنداريد آنان که در راه خدا کشته شدند، مرده‌اند بلکه آنان زنده‌اند و نزد پروردگاشان روزی می‌خورند.

اول سخنم با ملت شهیدپرور و ایثارگر این سرزمین خونین است، همانگونه که برادران رزمنده در جبهه‌ها حماسه می‌آفرینند و برای اعتلای کلمه حق خون می‌دهند، شما هم در پشت جبهه منافقین را سرکوب کنید.

از شما می‌خواهم پیرو خط امام باشید. خانواده گرامی! اگر به شما آزار و ناراحتی رساندم، مرا ببخشید. برای پیروزی نهایی رزمندگان اسلام و طول عمر رهبر انقلاب دعا کنید. به اميد نابودی استکبار جهانی و منافقین و به امید پیروزی مستضعفان!

گزیده‌‌ای از دست‌نوشته شهید فرهاد فریدونیان که توسط سایت نوید شاهد سمنان تقدیم حضورتان می‌شود:

هرگز مپنداريد آنان که در راه خدا کشته شدند، مرده‌اند بلکه آنان زنده‌اند و نزد پروردگاشان روزی می‌خورند. اول سخنم با ملت شهیدپرور و ایثارگر این سرزمین خونین است، همانگونه که برادران رزمنده در جبهه‌ها حماسه می‌آفرینند و برای اعتلای کلمه حق خون می‌دهند، شما هم در پشت جبهه منافقین را سرکوب کنید. از شما می‌خواهم پیرو خط امام باشید. خانواده گرامی! اگر به شما آزار و ناراحتی رساندم، مرا ببخشید. برای پیروزی نهایی رزمندگان اسلام و طول عمر رهبر انقلاب دعا کنید.