وصیت نامه شهید سیدمحمدسعید آل طه:
بسم الله الرحمن الرحيم الَّذينَ آمَنوا وَهاجَروا وَجاهَدوا في سَبيلِ اللَّهِ بِأَموالِهِم وَأَنفُسِهِم أَعظَمُ دَرَجَةً عِندَ اللَّهِ ۚ وَأُولٰئِكَ هُمُ الفائِزونَ". با سلام و دورد بر آقا بقيه الله و نايب بر حقش امام خميني ، اين ابر مرد قرن حاضر، و با سلام و درود بر رزمندگاني ک در سرماي کشنده کردستان و سوزنده خوزستان، با ايثار خون خويش نهال اسلام را آبياري مي کنند. البته قبل از اينکه دست به قلم ببرم ،خود اقرار به اين مطلب دارم که من در درگاه خداوند متعال،آنقدر گنهکار و روسياه هستم که به هيچ وجه خود را لايق شهادت نمي دانم ،ولي از آنجا که گغته اند نا اميد شدن از درگاه خداوند نيز خود گناه بزرگي است، بزرگتر از گناهان ديگر،اميدوارم که لطف الهي شامل اين بنده ناچيز و حقيرش گردد،تا حال که در زمان حياتم هيچگونه منفعتي براي اسلام و مسلمين نداشتم ، و به جز گناه و معصيت و نافرماني هيچ توشه اي براي روز واپسين برنداشتم، لااقل بتوانم با دادن جان ناقابل و پر گناهم، خدمتي بس ناچيز به اسلام کرده باشم،تا اينکه در آن روز که به حسابها رسيدگي مي کنند پيش خدا و رسول و ائمه اطهار شرمنده و روسياه نباشم.
به هر حال اگر سعادت ياريم کرد و به درجه رفيع شهادت رسيدم مي خواهم فقط و فقط ،چند کلمه اي نه به عنوان وصيت بلکه به عنوان يادآوري که "فان الذکري تنفع المومنين"خدمت دوستان و آشنايان با سلام سخنی دارم و آن اينکه همانطور که خود واقفيد ما يکدست فريب خورده و عقب افتاده و تو سري خور،همانند اعراب جاهليت قبل از اسلام بوديم که جز به خوردن و خوابيدن و شهوتراني به چيز ديگري فکر نمي کرديم، تا اينکه روح خدا، اين فرزند رسول الله ظهور کرد و ما را از اين ورطه و مرداب ،به فضل خداوند متعال،نجات داد و ما را در جهان سربلند و سرافراز کرد و اسلام را شوکت و عظمت دوباره بخشيد.
حال که خداوند اين نعمت عالي قدر را به ما ارزاني داشتند ،بياييد و قدر نعمت را بدانيد که گفته اند: شکر نعمت ،نعمتت افزون کند کفر نعمت از کفت بيرون کند. خداي ناکرده، زبانم لال، خداوند به واسطه کفران نعمت، اين نعمت عظيمي را، از ما بگيرد که وامصيبتا و بدانيد که دانستن قدر نعمت فقط به زبان نيست که بگوئيم:خدايا شکرت،الحمدالله.
بلکه بايد با عمل شاکر و قدردان نعمات خداوند باشيم و وقتي شکرگذار اين نعمت وجود پر برکت امام باشيم، که سراپا وجودمان گوش باشد براي شنيدن فرامين امام عزيزمان که همان فرامين اسلام است، و نيز سراپا وجودمان،وسيله باشد براي اجراي اين فرامين و بدانيد که اين بسيجيها به حق قدر نعمت را دانسته اند، و براي اجراي فرمان امام ،از خانه و کاشانه و کل علائق دنيوي بريده اند و در جبهه ها مردانه مقاومت و پايداري کرده و مي کنند، تا اينکه به يکي از دو حسنين که همانا، پيروزي يا شهادت است، رسيده و مي رسند.
پس بياييد مديون فداکاريهاي رزمندگان و مديون خون شهدا باشيم و از اين آزمايش الهي سربلند بيرون بياييم. و اما در رابطه با خانواده ام، پدر عزيزم ،چه رنجها و مشقاتي که براي تربيت ما متحمل شدي، و چه از خود گذشتگيهايي که براي در امان بودن ما نکردي و چه بسا روزهايي که به واسطه مشکلات زندگي و گرفتاريها، در درونت آرامش نداشتي و نگران و ناراحت بودي، ما به ظاهر لبخندي زدي و نمي گذاشتي ما ناراحتي بکشيم، و از آن طرف با وجود همه گرفتاريها و مسئوليتي که به کارت و مسئوليت کارهي هم که داشتي شوق مي ورزيدي و احساس مسئوليت مي کردي و سعي مي کردي که به نحو احسن انجام وظيفه و تکليف الهي کني، و من به خاطر اين مسئله، هميشه به وجود شما افتخار کرده و مي کنم. زيرا اين زمان،زمان کار است و هرکس در هرجا که بتواند بايد فعاليت کند و بايد مسئوليت قبول کند و بايد از جان مايه بگذارد.
پدرم اميدوارم در برخورد با قضيه شهادت من ان شاءالله بگونه اي تحمل و صبر داشته باشي که از شما انتظار مي رود،که هم جز صابرين وعده داده شده در قرآن باشيد،که ان الله مع الصابرين. و هم من برخودم بيشتر ببالم که پسر همچون شما پدري هستم و تو اي مادر مهربانم زبانم قاصر از گفتن فداکاريها و زحماتي است که براي من کشيدي، و نيز زبانم قاصر از قدر داني و تشکر از شما مي باشد، من می دانم مادری که فرزندش شهید می شود چقدر رنج مي کشد و نمي شود به وسيله ماديات از اين چنين مادري قدر داني کرد و فقط در آن دنياست که اينان به اجر واقعي خويش مي رسند. ولي با همين زبان قاصرم،عاجزانه از شما حلاليت مي طلبم، و از شما مي خواهم که به بزرگي خودتان مرا ببخشيد.
مادرم،بدان که من امانتي بودم، که به شما سپرده شده بودم، پس از اينکه من از پيش شما مي روم ناراحت نباش و سرت را بالا بگير و افتخار کن که توانستي امانتي را که به تو سپرده اند،به نحو احسن به صاحبش تحويل دهي، که اگر چنين کردي و تحمل و صبر داشتي، پيش خدا ماجور خواهي بود،و پيغمبر و ائمه و فاطمه زهرا سلام الله عليها از تو راضي و خشنود خواهند بود.. والسلام.
