شهید حمید یوسفی نیکخو

فقط، سایه بان دوربینش به جای ماند و یک دنیا حماسه

به گزارش نوید شاهد همدان؛ 20 مرداد ماه سال 1340، خانواده مذهبي يوسفي نيكخو فرزندي را به دامان پذيرفت كه تحفه عرشي خداوند بود براي اهالي فرشي خويش. نامش را حمید نهادند. پدرش محسن نام داشت. در همان بدو تولد ذكر توحید و نام علي (ع) و فرزندان طاهرش را در گوش او خواندند تا ديگر روز بر بلنداي عشق آنها، سفير خون عاشورا باشد.

حميد يوسفي با پشت سر نهادن دوران ابتدائي و ورود به مقطع راهنمائي ، دامنه فعاليتهاي مذهبي خود را به همراهي شهيد پورش همداني وسعت بخشيد.

شركت در محافل و مجالس مذهبي پيش فرضي گرديد براي موضع گيريهاي سياسي و اقدامات انقلابي عليه خاندان منفور پهلوي. تمامي وقت خود را وقف مبارزه با طاغوت نمود و همواره در موج طوفنده مردم از پيشتازان نهضت به حساب مي آمد.

پس از پيروزي انقلاب اسلامي ، تمام قد در مقابل منافقان اعلام موضع كرد و با آنان به مخالفت برخاست. تابستان سالهاي 58 و 59 را در اردوي جهاد سازندگي گذرانيد و پس از آن به علت نياز كميته فرهنگي جهاد به آن كميته پيوست.

شهيد حميد يوسفي در جهاد سازندگي فعاليتهاي دامنه داري از خود بر جاي نهاد و در این راه از هیچ کمک و اقدامی فروگذار نبود. با توجه به فعالیت های هنری بخصوص در رشته عکاسی و فیلم برداری، در عملیات هایی که حاضر بود وظیفه ثبت ایثار و رشادت رزمندگان اسلام را به عهده داشت.

تا اینكه شعله عشق به جهاد و شهادت از پس خاكستر صبرش بار دیگر زبانه كشيد و در عملیات بیت المقدس با سر و جان شركت نمود، اما فال تقديرش در ديوان الهي بر ماندن رقم خورده بود ، تا سر انجام در عمليات شور آفرين رمضان در بیست و هشتم تیر ماه سال 61 بر اثر اصابت گلوله مستقيم تانك سرمست و پايكوبان غزل شهادت را از حنجر سرخ خود سرود و به سرور و سالار شهیدان پیوست. بقایای پیکر پاکش را در گلزار شهدای زادگاهش به خاک سپردن تا زیارتگاه عاشقان و دلدادگان باشد.

به گفته برخی همرزمان، تنها اثری که از وسایل همراه شهید باقی ماند، سایه بان دوربینش بود که تا لحظه آخر در راه ثبت پایمردی جوانان غیور ایران اسلامی از آن استفاده کرد.

یادش گرامی و راهش پر رهرو باد

لباس خونین شهيد، سند افتخار اوست

و لاتحسبن الذين قتلوا فى سبيل الله امواتا بل احياء عند ربهم يرزقون

مَن طَلَبَنی وَجَدَنی، و مَن وَجَدنی عَرَفَنی، و مَن عَرَفَنی احَبّنی و مَن احَبّنی عَشَقَنی‏، و مَن عَشَقَنی‏ عَشَقْتُهُ، و مَن عَشَقْتُهُ قَتَلْتُهُ، و من قَتَلْتُهُ فَعَلَی دِیتُهُ، و مَن علی دیتُه فانا دِیتُه‏»

آن‌کس که مرا طلب کند، مرا می‌یابد و آن‌کس که مرا یافت، مرا می‌شناسد و آن‌کس که مرا شناخت، مرا دوست می‌دارد و آن‌کس که مرا دوست داشت، به من عشق می‌ورزد و آن‌کس که به من عشق ورزید، من نیز به او عشق می‌ورزم و آن‌کس که من به او عشق ورزیدم، او را می‌کشم و آن‌کس را که من بکشم، خون‌بهای او بر من واجب است و آن‌کس که خون‌بهایش بر من واجب شد، پس خود من خون‌بهای او می‌باشم.

تا كنون زياد سفر كرده ام ولى اين آخرين سفر من است. خداحافظ اى كسانيكه مرا گرامى ميداشتيد. آيا چنين ميپنداشتيد كه تا ابد از شما جدا نخواهم شد؟ اكنون به اشتباه خود پى ميبريد با اين همه در اين لحظه آخر اجازه بدهيد قبل از آنكه به خالقم تعلق يابم و از شما جدا شوم از همگيتان حلالى بخواهم.

بخصوص پدر جان و مادر جان از شما كه در زندگى خيلى ناراحتتان كرده ام و نيز شما برادران و خواهران گرامیم اميدوارم كه حلالم كنيد و نيز از تمام دوستان و آشنايان برايم حلالى بخواهيد.

امكان دارد من همچون عده اى از برادران شهيدم جنازه ام بدست شما نرسد ، آنگاه بياد شهداى كربلا بيفتيد و ناراحتى به خود راه ندهيد و هر وقت دلتان گرفت به گلزار شهدا برويد و به مزار آن همه شهيد بنگريد ، آنوقت درد خود را فراموش خواهيد كرد.

... چرا مانند كسانيكه هنوز اميدى در قلب دارند زار زار گريه ميكنيد ؟ دردى كه چاره ندارد در خور اشكها نيست.

... شهيد كسى است كه در ميدان جنگ در خدمت امام (ع) يا نايب خاصش كشته شود و ملحق ميشود به او هر كس در حفظ اسلام در زمان غيبت امام كشته شود . لباس خونى شهيد سند افتخار اوست كه بايد اين سند با او باشد و با اين سند محشور شود.

يك تقاضاى خيلى بزرگ دارم و آن اينكه امام را تنها نگذاريد يعنى اسلام را تنها نگذاريد.

از برادر و خواهر كوچكم ميخواهم كه درسشان را بخوانند.

با آرزوى پيروزى مسلمين و اسلام

و به اميد شهادت خودم.

والسلام

حمید یوسفی نیکخو