(( بسم الله الرحمن الرحيم ))
(( اگر دين جدم محمد (ص) جز با كشتن من پايدار نمى ماند ، پس مرا دريابيد اى شمشير ها )) حسين (ع) سلام و صلوات بر پيامبران ، بويژه بر پيامبر عظيم الشان اسلام ، محمد (ص) . درود و سلام بر امام امت ، خمينى بت شكن ، بزرگ مرد جهان اسلام و بشريت و سلام به شهداى پاكباخته انقلاب اسلامى ايران ، بويژه شهداى مظلوم كردستان و درود و سلام به رزمندگان اسلام كه هر روز در جنگ حق بر عليه باطل حماسه مى آفرينند و سلام به شما امت حزب الله و شهيد پرور ايران ،
وصيتنامه ام را آغاز مى كنم :
هدف از آمدنم به جبهه ، خدمت به اسلام و قرآن و كمك به مظلومان و دشمن ستمگران مى باشد و آمدنم به جبهه يارى نمودن امام عزيزمان و دفاع از ناموس ، حيثيت و دينم مى باشد در مقابل ظالمان جهان و استكبار كه در راس آنان آمريكاى جنايت پيشه قرار دارد ، كه با تحريك نمودن حكومت بعث عراق كه به ايران اسلامى تجاوز كردند .
و پــيام من به شما امت حــزب الله اين است كه ، صحنه را خالى نگذارند و هميشه يار مظلومان و دشمن ظالمان باشند . مبادا از روحانيت كناره گيرى كنيد و امام را تنها بگذاريد ، مبادا كه روزى كه شما مردم ميدان را خالى بگذاريد و جنگ را گرم نگه نداريد ، چون شعار ما از اول جنگ اين بوده كه ، ما صلح تحميلى هيچ موقع قبول نمى كنيم و صلح شرافتمندانه مى خواهيم .
و اما جوانان عزيز و غيور مردان ايران زمين ، مبادا در بستر ذلت بميريد كه حسين (ع) ، در ميدان نبرد شهيد شد .
من كوچكتر از آن هستم كه به شما پيام دهم ، ولى به عنوان يك رزمنده حقير ، ولى با قلبى راسخ و ايمانى استوار به شما عزيزان توصيه مى‌كنم كه ادامه دهنده راه شهيدان باشيد .
و پيام من به خانواده ام اين است كه ، مبادا بعد از شهادتم نگران و ناراحت باشند ، بلكه ادامه دهنده راه پدر شهيدم مى باشم ، چون ممكن است برايتان سخت و دشوار باشد ، ولى به خاطر رضاى خدا بايد سختى ها را تحمل كرد .
و در ضمن مادر عزيز و دلسوزم ، فرزند حقيرت يك سال نماز قضا و يك ماه روزه دارم و به هر كدام از شما واجب شد بعد از شهادتم وظايف دينى مرا انجام دهيد و در شهادت پدرم كه ناراحتى را تحمل كرديد ، بايد در موقع شهادت من هم اين تحمل را بايد داشته باشيد، چون ممكن است بعد از من شما ناراحت باشيد ، در اين صورت ضد انقلاب سوء استفاده خواهند كرد .
برادران عزيزم ، مبادا بعد از شهادتم ناراحت باشيد ، بايد ادامه دهنده راه تمام شهيدان بوده و به اين شهادت ها افتخار نمائيد .
و خواهران عزيزم ، مبادا نگران و گريه و زارى كنيد . بايد ادامه دهنده راه زينب ، كه تحمل 72 شهيد و اسيرى شهر به شهر را به جان خريدارى نمودند كه اين مصيبت ها از صدر اسلام تا بحال ادامه داشته و دارد .
و اما توصيه ام به همسرم ، كه بعد از شهادت من هيچ گونه ناراحتى نكند ، خواست خدا هست كه همين مقدار با هم زندگى كرده باشيم و از خداوند متعال مى خواهم كه به شما صبر و اجر عطا فرمايد .
