مریم تاج الدینی

رفتم کنار جنازه و پارچه را از رویش کنار زدم، پیکر خونین او را که دیدم، کنارش نشستم و گفتم: برادر، مادر و خواهرت اینجا نیستند که برایت سوگواری کنند اما من به جای آن ها برای تو عزاداری می کنم، آنقدر گریه کردم که بی هوش شدم.

یک شب به اتاق مجروحی که تمام بدنش باندپیچی بود رفتم. او را نشناختم، رفتم کنار تختش هر چه با او حرف زدم، جواب نداد، فقط قطرات اشک از چشمانش سرازیر بود