کربلا یک حادثه نبود؛ یک مسیر بود. مسیری که در دفاع از وطن، در دفاع از حرم، در دفاع از امنیت مردم، دوباره و دوباره تکرار شد. این شهدا، امتداد همان حماسهاند.
در هر زمان، اگر پرچم حق بر زمین بیفتد، دستی از میان مردم بلند میشود. شهدای این سرزمین، علمدارانی بودند که اجازه ندادند پرچم عاشورا خاموش شود. محرم، یادآور همان ایستادنهاست.
محرم که میآید، بعضی دلها بیقرارتر میشوند. انگار صدای «هل من ناصر» هنوز شنیده میشود… و بعضیها پاسخ میدهند. اینجا قصه مردانی است که غیرتشان را با نام حسین(ع) امضا کردند.
کاروان کربلا در سال ۶۱ هجری متوقف نشد؛ مسیرش تا امروز ادامه دارد. هرجا ظلمی ایستاده، مردی از این سرزمین برخاسته است. این روایت، ادامه همان راه است… راهی که از نینوا گذشت و به ایران رسید.
محرم فقط روایت تاریخ نیست؛ هنوز هم در کوچههای این سرزمین، مردانی هستند که با نام حسین(ع) قد میکشند و با ندای «لبیک» به میدان میروند. روز اول محرم، روایت آغاز مردانی است که کربلای خود را در همین خاک ساختند.