در وصیت نامه شهید «علی مصطفایی» آمده است: اى پدر و مادر عزيز شما مى دانيد كه از دست دادن قران و اسلام دشوارتر از شهادت من است و جان ناقابل ما براى زنده ماندن اسلام و قران هيچ ارزشى ندارد.
طبع لطیف و استعداد هنری عنایت اله باعث شد پس از ورود به دانشگاه به سرودن شعر و آموختن موسیقی بپردازد. اشعار عرفانی وی مورد تشویق استادان چون دکتر حسین بهزادی اندوه جردی قرار گرفت.
اسیران با هر سلیقه، قومیت و مسلک، بر حیاتی بودن وجود «رادیو» اتفاق نظر داشتند و در حفظ و حراست آن کمال همت را می گماشتند و همه ی گوش ها، منتظر شنیدن اخبار صدای جمهوری اسلامی ایران بود.
در وصیت نامه شهید احمد اسلامی آمده است: تمامی استکبار جهانی همه اختلافات خود را کنار گذاشته برای از بین بردن این انقلاب دست به هم داده اند و برای رسیدن به این هدف شوم خود از هیچگونه اقدامی و نقشه ای دریغ نکرده اند.
به خدا ما از هیچ یک از این دشمنان نمی ترسیم و همانطوری که با خدای خودمان عهد کردیم، می رویم تا این کافران را از پا درآوریم و اماممان را تنها نمی گذاریم و از شهید شدن و زخمی شدن و اسیر شدن باکی نداریم.
وسط محوطه ی بیمارستان. یک یخچال وسط محوطه بود، دیدم یک کاسه با مایع قرمز رنگی که در آن بود، در یخچال قرار دارد و روی آن نوشته شده، نیاشامید، خطرناک است. تعجب کردم!
حاج یونس است که به عنوان راهگشا در آن حجم آتشی که کمتر کسی جرات سربلند کردن دارد، بلند میشود و تیربار را روی ارتفاع مستقر میکند و با تیراندازی خود، راه را برای پیشروی بچهها باز می کند.
در وصیت نامه شهید حسن اسلامی گیسکی آمده است: گوش به فرمان امام باشید و او را تنها نگذارید و پیامهای او را بپذیرید و با ضد انقلابها و منافقین و دشمنان داخلی و خارجی مبارزه کنید.
صدام به پشتیبانی آمریکا و اسرائیل به ما حمله کرده. اگر من و امثال من نرویم به جبهه و آنها پیروز بشوند، اصلاً از شجاعت و مردانگی به دور است که ما رهبر و اماممان را تنها بگذاریم.