در قاموسِ جوانانی که انقلاب را با جانودل لمس کردند، شهید "ابوالفضل صالحی" نامی است که از کوچه پسکوچههای خمین آغاز شد و در سنگرهای «عباسآبادِ دولاب» به بالندگی رسید. او که از نوجوانی، کار و تحصیل را در هم آمیخته بود، در سال ۱۳۶۰ با درکِ درست از مفهوم «حسینِ زمان»، راهی جبههها شد تا با نثار خونِ گلوی خویش، سرود سرخِ وفاداری به امام امت را جاودانه سازد.