"محمدتقی بیات"، متولد و بزرگشدهی روستای لکان، از همان سالهای کودکی با انقلاب و جنگ قد کشید. کلاس پنجم که بود، آموزشهای بسیجی دید و زمستانهای سختِ بیوسیله را پیاده تا خمین و اراک طی کرد تا به جبهه برسد. کردستان، جَوَانرود و تازهآباد نخستین میدانهایش بودند؛ جنوب و والفجر ۸ پایانِ جوانی و آغاز جانبازی. امروز، با جمجمهای که بخشی از آن نیست و ترکشهایی که هنوز در سر و پایش جا خوش کردهاند، آرام و روشن حرف میزند: «ما مدیون شهدا و خانوادههایشانیم؛ هر چه داریم از آنان است.»