در شبی از ماه رمضان سال ۱۳۸۸، شهید «ابراهیم باقری» در کمین دشمن به شهادت رسید و همسرش با چهار فرزند تنها ماند. سالها بعد، در شب عروسی پسرشان، شهید در رؤیایی معنادار از غیبت برخی آشنایان گلایه کرد؛ نشانهای از حضور همیشگیاش در کنار خانواده. این روایت، قصهایست از صبر، مادرانگی و پیوندی که حتی شهادت هم نتوانست آن را بگسلد. در ادامه این قصه دلدادگی را بخوانید.