خلف آلبوغبیش، نه تنها یک سرباز، که متخصصی بود که الفبای خدمت را در هنرستان و مشقِ جهاد را در ارتش آموخت. او که تخصصِ فنی‌اش را پلی برای خدمت به ایران کرده بود، در نهایت با خونِ خود حریمِ آن را حفظ کرد. این، روایتِ مردی است که از تخصص به تبارِ شهدا پیوست؛ جوانی که در اوجِ جوانی، هنرِ مهارت را با مدالِ ابدیِ شهادت تکمیل کرد.