نقطه عطفی در تاریخ مبارزات ملت ایران

وقتی خشم ملی به طغیان رسید 

به گزارش خبرنگار نوید شاهد؛ در ماه های منتهی به انقلاب، اعتراضات مردمی در شهرهای مختلف کشور گسترش یافته بود و نارضایتی از حکومت پهلوی در میان لایه‌های مختلف جامعه به اوج خود رسیده بود. مردم خواستار تغییر در ساختار حکومت بودند و شعارهای صریحی در این باره سر می‌دادند . دولت جمشید آموزگار نتوانسته بود موج اعتراضات را مهار کند و در نهایت، شاه با هدف تغییر فضای سیاسی، جعفر شریف امامی را در ۵ شهریور ۱۳۵۷ به عنوان نخست‌وزیر دولت «آشتی ملی» منصوب کرد. با این حال، این تغییر نه تنها نتوانست از شدت بحران بکاهد، بلکه سرآغاز یکی از خونین ترین وقایع تاریخ معاصر ایران شد.

میدانی که از خون، سرخ تر شد

 شامگاه شانزدهم شهریور، در نشستی محرمانه با حضور محمدرضا پهلوی، تصمیم به اجرای حکومت نظامی در تهران و ۱۱ شهر دیگر گرفته شد. این حکم صبح روز جمعه، هفدهم شهریور، در حالی از رادیو اعلام شد که جمعیت کثیری از مردم، برای شرکت در تظاهرات و گرامیداشت شهدای روزهای گذشته، خانه های خود را به قصد میدان ژاله ترک کرده بودند و خبری از این تصمیم نداشتند. در این روز، میدان ژاله به صحنه برخورد خونین میان مردم و نیروهای حکومت تبدیل شد، جایی که خانواده‌های بسیاری را داغدار کرد و نام خاندان پهلوی را با یکی از خونین ترین روزهای تاریخ معاصر ایران گره زد . نیروهای نظامی با تانکهای چیفتن و نفربرهای زرهی، میدان را محاصره کرده بودند و بدون اخطار جدی، به روی مردم بی سلاح آتش گشودند. بر اساس گزارش‌ها و روایت‌های متعدد، به سربازان دستور شلیک مستقیم به جمعیت داده شد و گلوله‌های تفنگهای ژ-۳ و رگبار مسلسل های سنگین، پیاده‌روها و آسفالت میدان را به رودی از خون تبدیل کرد . رژیم پهلوی در ابتدا آمار تلفات را بسیار کمتر از واقعیت اعلام کرد و این پنهان‌کاری، خود به نمادی از بی‌اعتمادی به رژیم تبدیل شد. شلیک به مردم، شلیک به پایه‌های تخت طاغوت شهادت جمعی از مردم در میدان ژاله، نه تنها اراده ملت را سست نکرد، بلکه به نقطه عطفی در روند پیروزی انقلاب اسلامی تبدیل شد. این واقعه، فصل جدیدی از حماسه آفرینی و ایستادگی اسطوره‌هایی بود که عطای زندگی خاکی را به شهد شیرین شهادت بخشیدند . امام خمینی (ره) در پیام خود به مناسبت سالگرد این واقعه، ۱۷ شهریور را در شمار «ایام الله » قرار دادند و بر ضرورت زنده نگه داشتن یاد این حوادث برای نسل‌های آینده تأکید کردند . ۱۷ شهریور، علی‌رغم خونین بودنش، به نقطه عطفی برای انقلابیون تبدیل شد و بعدها در تاریخ وقایع انقلاب اسلامی، به عنوان یکی از روزهای سیاه حکومت پهلوی ثبت شد. این قیام، پیوندی ناگسستنی میان شهدای انقلاب و شهدای دوران‌های پس از آن، از جمله دفاع مقدس و مدافعان حرم، ایجاد کرده و نشان داد که فرهنگ ایثار و شهادت، همواره در این مرز و بوم جاری و ساری است. بسیاری از این شهدا هرگز شناسایی نشدند و نامشان در زمره شهدای گمنام تاریخ ماندگار شد. پیکرهای مطهر آنها در میان شلوغی میدان و تیراندازی گسترده، قابل تشخیص نبود و برخی خانواده‌ها، هیچگاه فرزند خود را نیافتند. این گمنامی، خود به تنهایی، روایتی جانسوز از آن روز است.

خونی که هرگز نمی‌میرد 

قیام خونین ۱۷ شهریور، فصلی ماندگار در کتاب آزادگی ملت ایران است که روایت آن از مبارزه با استبداد آغاز می شود و در حماسه‌ های دفاع از استقلال و عزت ایران استمرار می‌یابد . این روز، یادآور ایستادگی مردم در برابر ظلم و استبداد است و نشان می‌دهد که سرکوب نمی‌تواند اراده ملتی را که خواهان استقلال و عدالت است، از میان بردارد . شهدای این واقعه، نه نظامی حرفه ای و مسلح، بلکه کارگر، کاسب، خیاط، خانه‌دار و از میان مردم بودند؛ انسانهایی که وقتی احساس کردند تکلیفشان ایستادن است، با ثبات قدم ایستادند و جان خود را فدا کردند.

انتهای پیام/