روایت یک زندگی؛ از «سربازی ولایت» تا «عروج در کربلای تهران»

دختر شهید: آن روزها فضای کشور ملتهب بود، اما خانه ما در آرامش خاصی به سر می‌برد. من و مادرم و بچه‌ها در شهرستان بودیم. وقتی جنگنده‌های دشمن ساختمان حفاظت اطلاعات را هدف قرار دادند، برادرانم که در تهران بودند، اولین کسانی بودند که از ابعاد فاجعه مطلع شدند. لحظاتی که بر آن‌ها گذشت، لحظاتی از جنس دلهره و جست‌وجو بود. آن‌ها در ویرانه‌ها به دنبال پدر می‌گشتند. وقتی پیکر را شناسایی کردند و راهی معراج شدند، خبر مثل صاعقه به ما رسید. من وقتی شنیدم پدر سر بر پیکر ندارند، دنیا برایم تیره شد. اما در همان لحظه، در عین ناباوری، انگار خداوند صبری به من داد؛ به یاد حضرت اباعبدالله(ع) افتادم. این شاید بزرگترین تسلای ما در آن لحظات بود که پدرم در نحوه شهادت هم به مولایش اقتدا کرد.

 

دختر شهید: سوال بسیار مهمی است. ایشان در کار بسیار دقیق، مقتدر و در عین حال به شدت محتاط بودند. اما در خانه، آن ابهت نظامی جایش را به لطافت پدری می‌داد. با این حال، همیشه یک قانون نانوشته در خانه ما بود: «ولایت‌مداری». برای پدر، این فقط یک شعار نبود که در جلسات اداری بیان شود؛ بلکه محور تصمیم‌گیری‌های خانوادگی ما بود. حتی در جزئی‌ترین تصمیمات، اول می‌پرسیدند «نظر رهبر چیست؟» یا «رهبری چه می‌فرمایند؟». این نگاه باعث شده بود که ما فرزندان، از همان کودکی، در فضایی رشد کنیم که ولایت‌پذیری نه به عنوان یک تکلیف سخت، بلکه به عنوان یک سبک زندگیِ شیرین تعریف شده بود.

 

دختر شهید: چون او واقعاً خودش را سرباز می‌دید. در فرهنگ پدرم، عنوان «سرتيپ» یا «فرمانده»، عناوین دنیوی بودند که مسئولیت‌آور بودند، اما «سرباز» هویتی بود که او را به ولایت گره می‌زد. می‌گفت «من سربازم و سرباز نباید چیزی جز فرمانده‌اش بخواهد». او از اینکه با عناوین پرطمطراق خطاب شود، اکراه داشت. همیشه می‌گفت «اگر بخواهند مرا در تاریخ بشناسند، دوست دارم بگویند او سربازی بود که تا آخرین لحظه به پیمانش وفادار ماند».

 

دختر شهید: بله، کاملاً. آن آلبوم، ارزشمندترین میراث مادی ماست. وقتی این هدیه از سوی دفتر رهبر انقلاب به دست ما رسید، گویی دست نوازشی بود بر سر خانواده ما. مادرم هر بار که این آلبوم را ورق می‌زند، اشک می‌ریزد، اما اشکش دیگر از جنس استیصال نیست؛ بلکه از جنس افتخار است. آن عکس‌ها، لحظاتی را ثبت کرده بودند که پدر در اوج شکوفایی معنوی بود. آن آلبوم برای ما سندِ «عاقبت‌بخیری» پدرم است. نشان می‌دهد که او در تمام طول خدمت، زیر نگاهِ نافذ و پدرانه رهبرش بوده است.

 

دختر شهید: قطعاً. گلزار شهدا برای پدر، اداره یا محل کار نبود؛ آنجا «خانه دوستانش» بود. وقتی وارد گلزار می‌شد، انگار وارد فضای امنی می‌شد که در آنجا می‌توانست با دوستان شهیدش حرف بزند. می‌دیدیم که با مزار شهدای گمنام چه نجواهایی داشت. برای او، شهدا نمرده بودند، حضور داشتند. خاطرم هست بارها نیمه‌شب یا صبح زود، ما را به گلزار شهدا می‌برد تا «باطری روحی‌مان شارژ شود»، این تعبیر خودش بود. هرگاه در کار یا زندگی دچار گره‌ای می‌شد، راه حلش حضور در گلزار شهدا بود. برای او شهادت یک مرگ معمولی نبود، یک «ملاقات» بود که لحظه‌شماری‌اش را می‌کرد.