آخرین پیام شهید ابراهیم زنده بودی به خانواده: برای حسین (ع) گریه کنید، نه برای من

به گزارش نوید شاهد بوشهر؛ شهید ابراهیم زنده‌بودی در سال ۱۳۴۵ در روستای قباکلکی از توابع شهرستان تنگستان استان بوشهر، در خانواده‌ای مذهبی و زحمتکش متولد شد. او سومین فرزند خانواده بود و در فضای تربیتی دینی رشد یافت. خانواده وی پس از مدتی برای امرار معاش به بوشهر مهاجرت کردند.

با آغاز جنگ تحمیلی در سال ۱۳۵۹، در حالی که تنها ۱۴ سال داشت، به همراه دوستان خود در محله شنبُدی برای اعزام به جبهه ثبت‌ نام کرد. وی عضو پایگاه مقاومت مسجد نوح (پایگاه محمدباقر (ع)) بود و پس از دوره آموزشی در عملیات حصر آبادان حضور یافت. در جبهه‌های جنوب و در منطقه آبادان ـ اهواز مجروح شد و پس از درمان در مشهد و بوشهر، به همراه شهید مجید بشکوه دوباره به جبهه بازگشت و بار دیگر مجروح شد.

در سال ۱۳۶۵ داوطلبانه به منطقه مرزی کردستان اعزام شد و با وجود بازگشت بسیاری از همرزمان، در جبهه باقی ماند. مرداد ۱۳۶۶ پایان مأموریت خود را اعلام کرد و قصد ادامه خدمت در اصفهان داشت.

سرانجام در شب تاسوعای حسینی، ششم شهریور ۱۳۶۶، در منطقه «کوی کات» واقع در مرز ایران، عراق و ترکیه، هنگام عملیات نجات نیرو‌های سپاه از محاصره دشمن، به همراه رزمنده‌ای به نام علی‌پور از خراسان پس از رشادت‌های فراوان به شهادت رسید.

وصیت نامه شهید: 

بنده، ابراهیم زنده‌بودی، در کمال علاقه، آگاهی و آزادگی، خود را به بسیج سپاه پاسداران معرفی نمودم تا برای دفاع از سرزمین اسلامی خود، با لشکریان کفر دلیرانه پیکار نمایم.
برای پدر و مادرم، که از جان بیشتر دوستشان دارم، می‌گویم: اگر شهادت نصیبم شد، برایم گریه نکنید؛ برای حسین مظلوم کربلا گریه کنید. اگر به شهادت رسیدم و به این سعادت بزرگ نائل شدم، راهم و هدفم را که همان پاسداری از اسلام، دفاع از سرزمین مقدس اسلامی ایران و انجام فرمان‌های رهبری است، ادامه دهید.
برادران و خواهرانم، تا جان در بدن دارید، از اسلام و ایران اسلامی دفاع نمایید. گوش به فرمان امام باشید و به‌ویژه از شما خواستارم که ادامه‌دهنده راه من و دیگر شهیدان باشید.
از دوستان، آشنایان و اقوام می‌خواهم که همواره به ندای امام لبیک گفته و با زبان، عمل، قلم و قدم، در راه به ثمر رسیدن اهداف انقلاب، از هیچ کوششی دریغ ننمایند.
والسلام
به امید پیروزی نهایی رزمندگان اسلام
خداحافظ همگی
ابراهیم زنده‌بودی