یادداشت به مناسبت سالروز بازگشت آزادگان سرافراز به میهن اسلامی
روزی که ایران، فرزندان آزادهاش را دوباره در آغوش گرفت
«ایران، پس از سالها چشمانتظاری، فرزندان آزادهاش را در آغوش گرفت. امروز، در شرایطی که ایران بیش از یک سال است در معرض فشار، تهدید و تجاوز قدرتهای استکباری قرار دارد، بازخوانی مکتب آزادگان بیش از هر زمان دیگری ضرورت دارد، چراکه آنان به ما آموختند میتوان در سختترین روزها ایستاد، امید را زنده نگه داشت و تسلیم نشد.»
به گزارش نوید شاهد سمنان، ۲۶ مرداد، ایران، پس از سالها چشمانتظاری، فرزندان آزادهاش را در آغوش گرفت. مردانی که جسمشان در اردوگاههای دشمن گرفتار بود، اما روحشان هرگز به اسارت درنیامد. امروز، در شرایطی که ایران بیش از یک سال است در معرض فشار، تهدید و تجاوز قدرتهای استکباری قرار دارد، بازخوانی مکتب آزادگان بیش از هر زمان دیگری ضرورت دارد؛ چراکه آنان به ما آموختند میتوان در سختترین روزها ایستاد، امید را زنده نگه داشت و تسلیم نشد.
۲۶ مرداد ، یکی از ماندگارترین روزهای تاریخ معاصر ایران رقم خورد؛ نخستین گروه از آزادگان سرافراز پس از سالها تحمل اسارت، وارد میهن شدند. آن روز، ایران فقط شاهد بازگشت چند هزار اسیر نبود؛ بلکه شاهد بازگشت مردانی بود که سالهای جوانی خود را در اردوگاههای دشمن گذرانده، شکنجه و دوری از خانواده را تحمل کرده و با این حال، عزت و هویت خود را به دشمن نفروخته بودند.
تصور کنیم لحظهای را که آزادهای پس از سالها، برای نخستین بار خاک وطن را لمس کرد، خاکی که برایش بهای سنگینی داشت. پشت آن چهرههای تکیده، هزاران شب انتظار خانوادهها، اشک مادران، چشمهای خیره همسران و کودکانی بود که سالها با تصویر پدر زندگی کرده بودند. آن لحظه، اشک و لبخند درهم آمیخت و ایران فهمید که مقاومت، سرانجام دارد.
اما ۲۶ یک پیام برای امروز ماست. امروز نیز ملت ایران در شرایطی قرار دارد که فشارها، تهدیدها و تجاوزهای دشمنان، امنیت و استقلال کشور را هدف گرفته است. در چنین روزهایی، شاید بیش از همیشه باید به اردوگاههای اسارت و به مردانی بازگردیم که در محاصره دشمن، امید را از دست ندادند. آزادگان به ما یاد دادند که شکست واقعی زمانی اتفاق میافتد که انسان از درون تسلیم شود و ملتی که ایمان، هویت و امید خود را حفظ کند، حتی اگر روزهای سختی را پشت سر بگذارد، شکستناپذیر است.
امروز ایران به همان روحیهای نیاز دارد که آزادگان در سختترین لحظات از خود نشان دادند، روحیهای که میگوید وطن، خانه مشترک همه ماست و دفاع از آن تنها وظیفه یک نسل نیست. همانگونه که دیروز جوانانی برای حفظ مرزهای این سرزمین به میدان رفتند و برخی به اسارت درآمدند و برخی شهید شدند، امروز نیز پاسداری از ایران در عرصههای مختلف، نیازمند وحدت، هوشیاری، همدلی و ایستادگی است.
آزادگان، قهرمانان یک روز نبودند، آنان سرمایههای زنده فرهنگ مقاومتاند. آنان نشان دادند که میتوان سالها در تاریکی ماند، اما چراغ امید را خاموش نکرد. میتوان از خانواده دور بود، اما دل را از وطن جدا نکرد. میتوان زیر شکنجه بود، اما عزت را به دشمن نداد و امروز، وقتی دشمنان ایران چشم به این سرزمین دوختهاند، باید صدای آزادگان را دوباره شنید؛ صدای مردانی که از دل اسارت به آزادی رسیدند و ثابت کردند هیچ قدرتی نمیتواند ملتی را که به ریشههای خود ایمان دارد، برای همیشه در بند نگه دارد.
بیست و ششم مرداد، روز بازگشت آزادگان است، اما در حقیقت، روز بازگشت یک حقیقت بزرگ به حافظه تاریخی ملت ایران است: ایران تا زمانی که مردمش امید، ایمان، غیرت و وحدت خود را حفظ کنند، تسلیمشدنی نیست.
امروز باید به آزادگان بگوییم: شما سالها پیش از اردوگاههای دشمن بازگشتید، اما درس مقاومتتان هنوز در میان ما زنده است. اگر دیروز شما با دستهای بسته در برابر دشمن ایستادید، امروز نیز ملت ایران با دستهای گرهکرده و قلبهایی امیدوار، برای سربلندی ایران خواهد ایستاد.
سلام بر آزادگان؛ مردانی که جسمشان اسیر شد، اما روح ایران را هرگز به اسارت ندادند.
انتهای متن/
