«جای خالیِ تو در مسیر عاشقی»/ روایتی از همسر شهید مدافع حرم در میعادگاه کربلا

سوسن رمضانی همسر شهید حمیدی زاده در گفتگو با نوید شاهد خراسان شمالی بیان میکند: هنوز هم وقتی نام کربلا می‌آید، پیش از آنکه تصویری از حرم در ذهنم نقش ببندد، خاطره آن سفر دونفره برایم زنده می‌شود؛ سفری که در ایام غیر از اربعین بود، اما تمام لحظاتش برای من عطر اربعین داشت. آن روزها، در کنار همسرم، قدم به قدمِ مسیر را با آرامشی وصف‌ناپذیر طی می‌کردیم و خیالمان نبود که تقدیری دیگر در راه است. در آن ایام، کربلا برای من تنها یک زیارتگاه نبود؛ خانه‌ای بود که در آن، نگاهِ همسرم، امنیتِ تمام دنیایم بود.

اما تقدیر، نقشه دیگری برای ما کشیده بود. زمانی که همسرم در مسیر دفاع از حرم به شهادت رسید، گویی نیمی از روح من نیز همراه او به آسمان‌ها پرواز کرد. سال‌ها بعد، زمانی که تصمیم گرفتم برای دومین بار راهی کربلا شوم، نه به تنهایی، که با یادگار‌های او«فرزندانم» دل به جاده زدم. اما این بار، سفر رنگ و بوی دیگری داشت.

در تمام طول مسیر، حسی غریب و دوگانه در دلم چنگ می‌زد؛ شوق زیارت از یک سو و عطشِ دیدنِ دوباره‌ی او از سوی دیگر. مدام با خودم می‌گفتم: «او که وعده داده بود در مسیر عاشقی کنارم باشد، حتماً اینجا منتظرم است.» در هر ایستگاه، در هر عمود و در هر گوشه‌ای از بین‌الحرمین که سال‌ها پیش با او خاطره داشتم، چشم‌هایم بی‌قرار به دنبال چهره‌اش می‌گشت. انگار قلبت به تو وعده می‌دهد که معجزه‌ای رخ خواهد داد و او، همان‌طور که همیشه بود، در گوشه‌ای از این سرزمین مقدس لبخندزنان به استقبالمان می‌آید.

اما هر چه بیشتر می‌گشتم، جای خالی‌اش عمیق‌تر به چشم می‌آمد. هر قدم که برمی‌داشتم، به‌جایِ آن تصویرِ آشنا، تنها سکوتِ سنگینِ نبودنش را می‌یافتم. آن حسِ شیرینِ انتظار برای دیدنِ دوباره‌اش، کم‌کم به بغضی تلخ و ناامیدیِ عمیقی بدل شد. در آن لحظات، تازه معنای «فراق» را در قلبِ معنویت حس کردم؛ در سرزمینی که همه برای رسیدن به معشوق می‌آیند، من در میان انبوه جمعیت، برای تنها کسی که دیگر در این خاک نبود، سوگواری می‌کردم.

گاهی با خود می‌اندیشم؛ کاش اربعین بود و او در کنارم، شانه به شانه‌ی من قدم برمی‌داشت. حالا در هر زیارت، بیش از آنکه بر ضریحِ اباعبدالله «ع» بوسه بزنم، بر خاکِ خاطراتی بوسه می‌زنم که تنها در ذهنِ من زنده مانده‌اند. کربلا برای من، اکنون نه فقط مزارِ حسین «ع»، که یادآورِ تمام آن «نشدن‌ها» و «نبودن‌هایی» است که از پسِ شهادتِ او برایم باقی مانده است.

شایان ذکر است: شهید «فیروز حمیدی‌زاده» سی ام مهرماه ۱۳۵۷ در شهرستان بجنورد دیده به جهان گشود. وی تا مقطع لیسانس در رشته مدیریت درس خواند. پدرش عیسی کشاورز بود و مادرش سبزه گل نام داشت.

شهید به‌عنوان بسیجی جهت دفاع از حرم اهل‌بیت «ع» در کشور سوریه حضور یافت و در نهایت دوازدهم بهمن‌ماه ۱۳۹۴ به درجه رفیع شهادت نائل گردید. ناگفته نماند برادرش «نریمان حمیدی‌زاده» نیز در جنگ هشت سال دفاع مقدس به شهادت رسیده است.