فرازی از وصیت نامه شهید والامقام «حمیدرضا حدادیان»
سر مزارم ترانهی شادی بخوان
شهید «حمیدرضا حدادیان» در وصیتنامه اش نوشته است: وقتی که بر مزارم آمدی گریه مکن اشک مریز، زیرا میترسم اشکهایت دریا شود و قبرم که آرزوی دیدن تو را دارد در آن دریا غرق شود و دیگر اثری از آن باقی نماند. وقتی که سر مزارم آمدی ترانهی شادی بخوان تا همه بدانند عاشق صدایت بودم.
به گزارش نوید شاهد خراسان شمالی، شهید «حمید رضا حدادیان فاروجی»، نوزدهم فروردین ۱۳۵۴، در شهرستان فاروج به دنیا آمد. پدرش حبیب اهل، آهنگر بود و مادرش رقیه نام داشــت. تا پایان دوره ابتدایی درس خواند. کارگری میکرد. ســال ۱۳۷۳ ازدواج کرد. به عنوان ســرباز وظیفه نیروی انتظامی خدمت میکرد. هشتم اردیبهشت ۱۳۷۴، در گزیک بیرجند هنگام درگیری با اشرار بر اثر اصابت گلوله به شهادت رسید. پیکر او را در زادگاهش به خاک سپردند.
در ادامه فرازی از وصیت نامه شهید والامقام «حمیدرضا حدادیان» را با هم میخوانیم:
وقتی که بر مزارم آمدی گریه مکن اشک مریز، زیرا میترسم اشکهایت دریا شود و قبرم که آرزوی دیدن تو را دارد در آن دریا غرق شود و دیگر اثری از آن باقی نماند. وقتی که سر مزارم آمدی ترانهی شادی بخوان تا همه بدانند عاشق صدایت بودم. پارچهی سیاهی بر روی قبرم بکش تا همه بدانند در این دنیای فانی سیاه بخت بودم. دست هایم را بیرون بگذار تا همه بدانند با دستهای خالی از این دنیا رفتهام. چشم هایم را باز بگذار تا همه بدانند چشم به راه کسی بودم. قالب یخی بر روی قبرم بگذار تا به جای مادرم برایم اشک بریزد. دست به روی مزارم بکش تا همه بدانند مرا نوازش میکرد. اطراف قبرم درخت بکار تا همه بدانند ما، در شب آرزو به هم رسیدیم. برایم فاتحه بخوان تا همه بدانند صدایت آرامش دهندهی من بود. بر مزارم آب بریز تا همه بدانند تشنه بهر جوی پُر آب معرفتت بودم. بر مزارم شمع روشن کن تا همه بدانند شمع سوزانت بودم.
در آخر بر مزارم بنویس آشفته دلی خفته در این خلوت خاموش/ آری، بنویس زاده غمی بود زغمهای جهان گشته فراموش
و در آخر دو قلب پیوند بر مزارم بگذار تا همه بدانند قلبمان یکی بود و لحظهای برگشت در خانه، فانوس عشق را خاموش کن تا همه بدانند دیگر هیچ عشقی برایت نمانده است. خداوندا! ممنونم که مرا عاشق خود ساختی که فهمیدم رضای تو از همه چیز بالاتر است و این رضای توست که عشق بین من و تو را ناگسستنی کرده است.
انتهای پیام/
