سرافرازیِ پدری با یک جگرگوشه

به گزارش نوید شاهد ایلام؛ شهید، «استوار دوم محمدامین صفری»  از خانواده‌ای مؤمن و اهل معنویت،  ۱۸ آبان ۱۳۸۱ در ایلام چشم به جهان گشود و در ۲۶ اسفند ۱۴۰۴، در پادگان مرزی ننور (هنگه ژال) بانه، بر اثر حمله ناجوانمردانه نیرو‌های تروریستی وابسته به ایالات متحده آمریکا و رژیم صهیونیستی، به درجه رفیع شهادت نایل آمد.

پدر شهید می‌گوید: خداوند او را به من بخشید و خودش هم، او را گلچین کرد. محمدامین، تنها پسرم بود، نه فقط فرزندم که رفیقم بود، سنگ صبورم بود و تکیه‌گاهی که در اوج جوانی، مردانگی‌اش را به رخ می‌کشید. گاهی که به جای خالی‌اش در خانه نگاه می‌کنم، دلم تنگ می‌شود، مگر می‌شود جای خالیِ تنها پسر را حس نکرد؟ اما بلافاصله سرم را بالا می‌گیرم. افتخارِ من به محمدامین، برای سن و سالش نیست، برای این است که او راهی را رفت که خیلی‌ها در تمام عمرشان جرئتِ قدم گذاشتن در آن را ندارند. او برای سربلندی این خاک ایستاد و سرانجام هم، شهادت مدالِ افتخاری شد که بر سینه‌ی ستبرش نشست. خوشا به سعادتش، و خوشا به حالِ من که امانتم را به بهترین صاحبش سپردم.

مادر شهید گفت: پسرم خادم حرم رضا (ع) بود، فرزندی  که تمام وجودش از مهربانی، ادب و دلسوزی لبریز بود. همیشه احترام ویژه‌ای برای من و پدرش قائل بود و همین باعث می‌شد که قلبم از دیدن این همه خوبی به او، سرشار از عشق شود. خوش‌اخلاقی، شوخ‌طبعی‌اش، توجه خاصش به خانواده و دلسوزی‌اش برای دیگران، دل همه‌ی اعضای خانواده را تسخیر کرده بود. انگار وجودش، گرمابخش خانه‌ی ما بود.

انتهای پیام/