یادداشت | عاشورا؛ نقشه راهی که به اربعین شهدا ختم میشود
شهادت، برای شهدای راه حق، پایان یک مسیر نبود؛ بلکه آغاز بازخوانی بیانیهای بود که در روز عاشورا در کربلا نوشته شد. شهدا با درک عمیق از فلسفه قیام امام حسین(ع)، نگاشتند که چگونه میتوان با خون، مرزهای میان حق و باطل را بازتعریف کرد. آنها نه تنها راه امام را ادامه دادند، بلکه با هر قطره خونی، فصل جدیدی از آن انقلاب را برای نسلهای پس از خود رقم زدند.
زهرا محبی دبیر سایت نوید شاهد استان قزوین به مناسبت سالروز گرامیداشت اربعین حسینی، در یادداشتی نوشت: یادگیری از امام حسین (ع) برای شهدا، تنها الگوبرداری از یک حادثه تاریخی نبود، بلکه دریافت «منطق حرکت» بود. این یادگیری در سه محور اصلی تجلی یافت:
۱. گذار از «جبر زمانه» به «جهاد آگاهانه»:
شهدا آموختند که در برابر ظلم، سکوت، نوعی مشارکت در جرم است. امام حسین (ع) به آنها آموخت که اگر قرار است انسانیت حفظ شود، باید در لحظهای که «بقا به قیمت ذلت است»، «مرگ در راه عزت» را برگزید. شهدا با این نگاه، از پیله خودخواهی و ترس از مرگ بیرون آمدند تا به معنای حقیقی «حیات» دست یابند.
۲. پیوند میان «هدف» و «اصالت»:
یکی از بزرگترین درسهای عاشورا، عدم انحراف از مسیر اصلی است. شهدا آموختند که حرکت باید «اصیل» باشد؛ نه برای قدرت و نه برای شهرت، بلکه صرفاً برای اصلاح جامعه. آنها با الگوبرداری از استقامت امام، یاد گرفتند که حتی در اوج طوفان دشمنی، بر اصول اخلاقی و توحیدی خود استوار بمانند.
۳. تبدیل خون به آگاهی (تجلی عمل):
امام حسین (ع) فرمودند: «خون من، سرنوشت شما را تغییر خواهد داد.» شهدا این جمله را در جان خود متبلور کردند و فهمیدند که حرکت در مسیر امام، یک «مسئولیت هستیشناختی» است. هر شهیدی با انتخاب مسیر کربلا، در حال تمدید فریاد «هیهات من الذله» بود.
اکنون که در آستانه اربعین حسینی هستیم، این «نقشه راه خونین» بیش از هر زمان دیگری در استان قزوین جلوهگر است.
قزوین، دیار بزرگمردانی که در طول سالهای دفاع مقدس، از معبر عاشورا گذشتند تا به مقصد اربعین برسند، گواه زندهای بر این ادعاست. شهدای ما در قزوین، از «سرلشکر خلبان شهید عباس بابایی» که آسمان را کربلای خود کرد تا شهدای مدافع حریم و امنیت، همگی «کتابهای مفتوحی» بودند که ورقبهورق، عاشورا را در متن زندگی این شهر تکرار کردند.
این شهدا در وصیتنامههای خود، مدام از «راه امام حسین(ع)» سخن میگفتند. گویی آنها اربعین را نه در جغرافیا، که در «انتهای ایثار» یافته بودند. امروز که زائران پیادهروی اربعین، با یاد شهدا گام برمیدارند، باید بدانند که زیر پای آنها، خون شهدایی جاری است که منطق کربلا را در «چهارزبر مرصاد»، در «شلمچه» و در «خانطومان» به عمل درآوردند.
شهیدان استان قزوین، به ما میآموزند که اربعین، تنها عزاداری نیست؛ اربعین، «تجدید میثاق با آگاهی» است. هر زائری که از قزوین راهی کربلا میشود، باید بداند که حامل پیام شهدایی است که نگذاشتند عَلَم حسین(ع) بر زمین بماند. راه حق، هرگز با خون پاک مسدود نخواهد شد؛ و شهدای قزوین، چراغهای همیشه فروزانی هستند که مسیر ما را از کربلا به سوی ظهور دولت یار روشن نگه داشتهاند.
