«یا مرتضی علی پسری داشتی چه شد»
حضور جمعیت عظیم در مشهد و آخرین وداع با رهبر شهید
عقربههای ساعت، کمتر از ساعتی تا آغاز رسمی آیین بدرقه فاصله دارند، اما خیابان امام رضا (ع) و صحنهای حرم مطهر رضوی، پیشاپیش مملو از دریای بیکران عاشقانی است که برای آخرین دیدار با رهبر شهید و خانوادهاش، خود را به پایتخت معنوی ایران رساندهاند. اینجا، در سرزمین مشهدالرضا (ع) شهر شهادت و ولایت، خونخواهی و اندوه در هم آمیخته است.
نوید شاهد: از صبحگاه امروز پنج شنبه 18 تیر و زمانی که خورشید هنوز انوارش را کامل بر گنبد طلایی شمسالشموس پهن نکرده، خیابانهای منتهی به حرم، جای سوزن انداختن ندارد. هوای مشهدالرضا (ع) امروز سنگین است؛ آغشته به عطر اسپند، گلاب و بغضهایی که در گلو حبس شدهاند تا در لحظه دیدار شکسته شوند.
در این ساعات پرالتهاب، خیابان امام رضا (ع) تنها یک مسیر عبوری نیست، بلکه شریان تپندهای از احساسات پاک مردمی است که برای بدرقهای تاریخی سر از پا نمیشناسند.
زمان کمی تا اعلام رسمی مراسم تشییع و بدرقه باقی مانده است، اما برای عاشقانی که از مسیرهای دور و نزدیک خود را به حریم رضوی رساندهاند، زمان معنای خود را از دست داده است. سیل جمعیت، آرام و پیوسته، همچون رودی خروشان به سمت صحن و سرای مطهر رضوی روانه است.
نگاهها به انتهای خیابان دوخته شده و در چشمان هر زائری، انتظار برای آخرین دیدار موج میزند.
این حضور زودهنگام و بینظیر، ترجمان همان عشق دیرینهای است که مردم به آقای شهید ایران دارند؛ عشقی که با شهادت نه تنها خاموش نمیشود، بلکه در سینهها شعلهورتر میگردد.
رنگها و نمادها در این اقیانوس انسانی، راوی قصههای ناگفتهاند. پرچمهای سهرنگ و پرافتخار ایران در کنار تصاویر رهبر شهید و رهبرمعظم انقلاب اسلامی بر فراز دستها به اهتزاز درآمدهاند تا نشان دهند علم این مسیر هرگز بر زمین نمیافتد.
اما آنچه بیش از همه به چشم میآید و فضای خیابان را حماسی کرده است، حضور پرچمهای سرخ «یا لثارات الحسین (ع)» در گرمای سوزان ظهر مشهد است. این پرچمها تنها یک نماد نیستند، بلکه پیامآور یک عهد تاریخیاند.
فریادهای رسا و کوبنده خشم، با شعارهای «مرگ بر آمریکا» و «مرگ بر اسرائیل»، سکوت سنگین انتظار را میشکنند و نشان میدهد که داغ این از دست دادن، با ارادهای پولادین برای خونخواهی عجین شده است.
در میان این موج خروشان ارادت و احساس، حضور چهرههای خاص، جانمایه دیگری به مراسم بخشیده است. در گوشهای از جمعیت، چشمان اشکبار اما استوار مادر و پدر شهید جاویدالاثر مینابی «ماکان نصیری» توجهها را به خود جلب میکند.
حضور این اسوههای صبر و استقامت در میان بدرقهکنندگان، پیوند عمیق میان نسلهای مختلف ایثار را به تصویر میکشد. آنها که خود با درد فراق آشنایند، امروز آمدهاند تا در سوگ رهبر شهید، با ملت ایران هم نوا شوند.این همبستگی در غم و ایستادگی، زیباترین تابلویی است که امروز در این خیابان خلق شده است.
عقربهها به زمان موعود نزدیک میشوند و بغضهای فروخورده، کمکم جای خود را به مرثیههای شورانگیز میدهند.
این آخرین دیدار در حریم امن رضوی، نه یک پایان ، که آغازی است بر رویشهای تازه در مسیر انقلاب، مسیری که با خون شهیدان تا همیشه روشن و پررهرو باقی خواهد ماند.
