یادداشت | سردشت؛ نماد مظلومیت و ایستادگی جانبازان شیمیایی
هفتم تیر، برای مردم سردشت فقط یک تاریخ نیست؛ روایتی از آسمانی که بوی مرگ داد و زمینی که آغوشی از درد شد. به مناسبت سالروز این جنایت، یاد شهدایی را گرامی میداریم که در اوج مظلومیت جان دادند و فداکاری جانبازانی را پاس میداریم که هنوز با زخمهای شیمیایی نفس میکشند؛ نفسهایی که هر دم، فریاد میزنند: این جنایت را فراموش نکنید.
زهرا محبی دبیر سایت نوید شاهد استان قزوین در یادداشتی نوشت: هفتم تیر ماه سال ۱۳۶۶، ساعت ۱۶ و ۳۰ دقیقه بود که چند فروند هواپیمای عراقی، سکوت شهر مرزی سردشت را شکستند و با ۷ بمب شیمیایی، چهار نقطه از شهر و سه روستای اطراف آن را هدف قرار دادند. این حمله، اولین بمباران شیمیایی یک منطقه کاملاً غیرنظامی و مسکونی در تاریخ جهان بود. رژیم بعث که در میدان نبرد توان مقابله با رزمندگان ایرانی را نداشت، با استفاده از گاز خردل، تاولزا و اعصاب، جنایتی را رقم زد که تا ابد در حافظه تاریخ این مرز و بوم ماندگار شد.
آمار و ارقامی که از عمق فاجعه میگویند
در این بمباران وحشیانه، از جمعیت ۱۲ هزار نفری سردشت، بیش از ۸ هزار نفر در معرض گازهای سمی قرار گرفتند و مصدوم شدند. یکصد و ۱۰ تا یکصد و ۳۰ نفر از مردم بیگناه، اعم از زن، مرد، کودک و پیر، در دم به شهادت رسیدند و هزاران نفر نیز تا سالها پس از آن، درگیر عوارض سنگین و جبرانناپذیر این حملات ماندند.
سکوت مجامع جهانی و حمایت پنهان غرب از صدام
فاجعه سردشت، نقطه عطفی در تاریخ استفاده از سلاحهای شیمیایی در دوران معاصر است، اما بر خلاف جنایت حلبچه، این فاجعه با سکوت معنادار رسانهها و مجامع بینالمللی مواجه شد. حتی برخی محافل غربی سعی کردند این جنایت را به خود ایران نسبت دهند، اما شواهد و اسناد بینالمللی نشان داد که این اقدام وحشیانه توسط رژیم بعث و با حمایت ضمنی قدرتهای غربی انجام شده است. رهبر شهید معظم انقلاب(ره) در این باره فرمودند: «دنیا برای کشتار شیمیایی یک شهر ساکت میماند، اما برای افتادن یک گربه در چاه، جنجال به راه میاندازد».
پیوندی ناگسستنی با شهدا و جانبازان
در روزگاری که برخی تلاش دارند ایثار و فداکاری را به حاشیه برانند، یاد شهدا و جانبازان بمباران شیمیایی سردشت، چراغ فروزانی برای مسیر مقاومت و غیرت ملی است. جانبازان شیمیایی سردشت، قربانیان بیدفاعی هستند که نه در میدان نبرد، بلکه در کوچه و بازار شهر خود، هدف زورگویی تاریخسازان غرب و ایادی آنها قرار گرفتند. این عزیزان با تحمل رنجهای جسمی و روحی، ثابت کردند که ملت ایران، حتی در سختترین شرایط نیز زیر بار ذلت نمیرود و شهادت و جانبازی را بالاترین افتخار میداند. امروز، وظیفه ما نسلهاست که این زخم کهنه را التیام نبخشیم و با ثبت و نشر این وقایع، امانتدار خون شهدا و رنج جانبازان باشیم.
