چه زیباست که بنده سرمشار در محضر پروردگار قامت راستش را به رکوع و سجود خمیده می‌کند

به گزارش نوید شاهد ایلام، شهید علی غیوری زاده فرزند نمام سال ۱۳۳۲ در خانواده‌ای روستایی از توابع ارکواز شهرستان ملکشاهی دیده به جهان گشود، پدرش از شدت علاقه به فاتح خیبر وی را «علی» نام می‌نهد. علی، دوران کودکی را در آغوش خانواده اش که سرا پا شجاعت، صداقت و پاکی و تعهد نسبت به مسایل مذهبی بود گذراند.
از کودکی در دامن با صفای طبیعت زادگاهش به سوار کاری و تیراندازی پرداخت و از تجربیات پدرش که در این زمینه‌ها مهارتی خاص داشت بهره‌ها گرفت. با پیروزی انقلاب اسلامی و تشکیل سپاه پاسداران، به خیل سبزپوشان عاشقی پیوست که خون پاک خود را نثار انقلاب می‌کردند، زیرا سپاه و جنگ دقیقاً همان جایی بود که می‌توانست نیاز‌های معنوی و روحی علی را برآورده کند، و از سوی دیگر هم زمینه بروز استعداد‌های نهفته در وجودش را بیدار سازد.

او از ستاره‌های آسمان جنگ بود، علی بود و علی وار می‌جنگید و در طول سال‌های دفاع مقدس با اینکه در همه صحنه‌های خطر و عملیات‌های لشکر حضور داشت حتی گامی به عقب ننهاد و به راستی هم کم نبودند صحنه‌هایی که او یک تنه یا به همراه عده قلیلی از همرزمانش در مقابل تهاجم و پاتک گردان‌هایی از ارتش عراق ایستاد و با گرفتن تلفات سنگینی از آنان، مصداق بارز آیه شریفه: «و ان یکن عشرون صابرون یغلبوا مأتین» می‌شد.

علی، در سال‌های جنگ نه تنها با دشمنان قسم خورده اسلام و انقلاب مردانه جنگید، بلکه در سنگر تحصیل و علم هم با پدیده شوم جهل و بیسوادی به نبردی بی امان پرداخت و تا مقطع متوسطه، پا به پای رزم، تحصیلش را هم دنبال کرد و انصافاً نبوغ قابل تحسینی داشت. علی جنگ را در حالی سپری کرد که تمام وقت در خدمت گردان بود و به اداره گردان علاقه وافری داشت. او بار‌ها در جنگ مجروح شد، اما استراحتش را هم در گردان گذراند.
در عملیات‌های زیادی از جمله والفجر ۳، کربلای ۱، والفجر ۱۰، نصر ۴، کربلای ۱۰ و ده‌ها عملیات دیگر شرکت داشت. آخرین مسئولیت وی فرماندهی گردان ۵۰۳ شهید بهشتی بود که در ۲۹ خرداد ماه ۱۳۶۷ در حال دفع تک ارتش عراق در مهران به شهادت رسید. پیکر مطهر او پس از دوازده سال و چهار ماه و ۲۵ روز، یک کیلومتر عقب‌تر از خاکریز گردان ۵۰۳ شهید بهشتی کشف شد. مزار این شهید گرانقدر در گلزار شهدای امامزاده سید حسن (ع) شهرستان مهران می‌باشد.

دست نوشته شهید علی غیوری زاده:
چه زیباست که بنده سرمشار، آنگاه که در محضر پروردگار قامت راستش را به رکوع و سجود خمیده می‌کند و اشک شرمساری در چشمانش حلقه می‌زند و بغض گلویش را می‌فشارد، چه زیباست آن لحظه که وجود بی وجود انسان به دریای رحمت خدا می‌پیوندد و قلبش آرامش می‌پذیرد.

انتهای پیام/