از خانهای ساده در مشهد تا قله عزت امت اسلامی

به گزارش نوید شاهد خراسان رضوی، رهبر شهید انقلاب اسلامی، آیتالله سیدعلی حسینی خامنهای، در ۲۹ فروردین ۱۳۱۸ در شهر مقدس مشهد و در خانوادهای روحانی و اهل علم دیده به جهان گشود. پدر بزرگوارش، مرحوم آیتالله سیدجواد خامنهای، از عالمان وارسته و پارسای عصر خود بود و مادرش بانویی مؤمن، فاضل و تربیتیافته مکتب اهلبیت (ع) به شمار میرفت.
ایشان دوران کودکی را در فضایی آکنده از معنویت، سادهزیستی و تقوا سپری کرد. زندگی خانواده از امکانات مادی فراوانی برخوردار نبود، اما صفا، ایمان و محبت، فضای خانه را سرشار از آرامش کرده بود. رهبر شهید انقلاب اسلامی بعدها بارها از نقش تربیتی پدر و مادر در شکلگیری شخصیت دینی و اخلاقی خود یاد کرد.
ورود به حوزه علمیه و کسب معارف اسلامی
رهبر شهید انقلاب اسلامی از سنین نوجوانی به فراگیری علوم دینی روی آورد و همزمان با تحصیلات عمومی، مسیر طلبگی را در حوزه علمیه مشهد آغاز کرد. استعداد علمی، پشتکار فراوان و علاقه عمیق به معارف اسلامی موجب شد تا در مدت کوتاهی مراحل مختلف تحصیل حوزوی را پشت سر بگذارد.
ایشان پس از بهرهمندی از محضر استادان برجسته حوزه علمیه مشهد، مدتی در نجف اشرف حضور یافت و سپس راهی حوزه علمیه قم شد. حضور در درس خارج فقه و اصول حضرت امام خمینی (ره)، آیتالله العظمی بروجردی و علامه طباطبایی، تأثیر عمیقی بر شخصیت علمی و فکری ایشان بر جای گذاشت و زمینه ورود جدیتر او به عرصه مبارزه را فراهم ساخت.
آغاز مبارزات انقلابی
با اوجگیری نهضت اسلامی به رهبری حضرت امام خمینی (ره)، رهبر شهید انقلاب اسلامی در شمار نخستین روحانیونی قرار گرفت که با تمام توان در مسیر مبارزه با رژیم پهلوی گام برداشت. سخنرانیهای روشنگرانه، ارتباط با نیروهای مبارز، تبیین اندیشههای امام راحل و حضور فعال در صحنههای مبارزه، موجب شد تا بارها از سوی ساواک تحت تعقیب قرار گیرد.
ایشان در طول سالهای مبارزه، چندین مرتبه بازداشت و زندانی شد و دورههایی از عمر خود را در تبعید گذراند. با وجود فشارهای فراوان، هیچگاه از مسیر مبارزه عقبنشینی نکرد و با استقامت و ایمان، راه نهضت اسلامی را ادامه داد.
نقشآفرینی در پیروزی انقلاب اسلامی
در سالهای منتهی به پیروزی انقلاب اسلامی، رهبر شهید انقلاب اسلامی از چهرههای مؤثر نهضت در خراسان به شمار میرفت. حضور در میان مردم، سازماندهی حرکتهای انقلابی و تبیین اهداف نهضت اسلامی از جمله فعالیتهای ایشان در این دوران بود.
پس از پیروزی انقلاب اسلامی در بهمن ۱۳۵۷، رهبر شهید انقلاب اسلامی مسئولیتهای مختلفی را در ساختار نوپای جمهوری اسلامی بر عهده گرفت و در تثبیت نهادهای انقلاب و استقرار نظام اسلامی نقش مهمی ایفا کرد.
حضور در جبه های دفاع مقدس
با آغاز جنگ تحمیلی، رهبر شهید انقلاب اسلامی از جمله مسئولانی بود که از نخستین روزهای تجاوز رژیم بعث عراق در کنار رزمندگان اسلام حضور یافت. ایشان به عنوان نماینده حضرت امام خمینی (ره) در شورای عالی دفاع، نقش مؤثری در پشتیبانی از جبههها، تقویت روحیه رزمندگان و هماهنگی میان نیروهای مسلح ایفا کرد.
حضور مستمر در مناطق عملیاتی و ارتباط نزدیک با فرماندهان و رزمندگان، سبب شد تا نام ایشان در کنار بسیاری از حماسههای دوران دفاع مقدس ثبت شود. رهبر شهید انقلاب اسلامی همواره دفاع مقدس را جلوهای از ایمان، ایثار و مقاومت ملت ایران میدانست.
سوءقصد نافرجام
ششم تیرماه ۱۳۶۰، هنگامی که رهبر شهید انقلاب اسلامی در مسجد ابوذر تهران مشغول سخنرانی بود، انفجار بمبی که در یک دستگاه ضبط صوت جاسازی شده بود، ایشان را به شدت مجروح کرد. شدت جراحات به حدی بود که نگرانی گستردهای در میان مردم و مسئولان کشور ایجاد شد.
اما لطف الهی و دعاهای مردم مؤمن ایران اسلامی سبب شد ایشان پس از طی دوران درمان، بار دیگر به صحنه خدمت بازگردد و مسئولیتهای خویش را ادامه دهد.
دوران ریاست جمهوری
پس از شهادت شهید محمدعلی رجایی، رهبر شهید انقلاب اسلامی با رأی قاطع مردم به عنوان رئیسجمهور جمهوری اسلامی ایران انتخاب شد. ایشان دو دوره متوالی این مسئولیت را بر عهده داشت و در یکی از حساسترین مقاطع تاریخ کشور، در اداره امور اجرایی و پشتیبانی از جبهههای جنگ نقشآفرینی کرد.
دوران ریاست جمهوری ایشان همزمان با سالهای دشوار دفاع مقدس بود و کشور در شرایطی حساس قرار داشت. با این حال، تلاش برای حفظ انسجام ملی، پشتیبانی از رزمندگان و اداره امور کشور با جدیت دنبال شد.
پس از ارتحال جانسوز حضرت امام خمینی (ره) در خرداد ۱۳۶۸، مجلس خبرگان رهبری، رهبر شهید انقلاب اسلامی را به عنوان رهبر جمهوری اسلامی ایران برگزید. این انتخاب آغاز فصل جدیدی از مسئولیتهای سنگین ایشان در هدایت نظام اسلامی بود.
رهبر شهید انقلاب اسلامی در طول سالهای رهبری، بر حفظ آرمانهای امام راحل، استقلال کشور، پیشرفت علمی، تقویت توان دفاعی، وحدت ملی و حمایت از ملتهای مظلوم جهان تأکید داشت. ایشان همواره خود را خادم مردم و سرباز انقلاب اسلامی میدانست و سادهزیستی، مردمی بودن و توجه به نسل جوان از ویژگیهای برجسته شخصیت او به شمار میرفت.
رهبر شهید انقلاب اسلامی پس از دههها حضور در میدانهای مبارزه، مدیریت، هدایت و خدمت، سرانجام در ۹ اسفند ۱۴۰۴، در جریان حملات دشمنان به بیت رهبری، به آرزوی دیرینه خود یعنی شهادت نائل آمد.
خبر شهادت ایشان موجی از اندوه را در میان ملت ایران، آزادیخواهان جهان و دوستداران انقلاب اسلامی برانگیخت. میلیونها نفر با حضور در آیینهای بزرگداشت و تشییع، با رهبر شهید انقلاب اسلامی وداع کردند و یاد و نام او را گرامی داشتند.
کلام آخر
زندگی رهبر شهید انقلاب اسلامی، روایت مردی است که از سالهای نوجوانی تا واپسین روزهای عمر، لحظهای از مجاهدت در راه خدا، دفاع از اسلام و خدمت به مردم غفلت نکرد. زندان، تبعید، مبارزه، حضور در جبهههای دفاع مقدس، مسئولیتهای خطیر اجرایی و رهبری نظام اسلامی، همگی فصلهایی از حیات پربرکت او هستند.
امروز نام رهبر شهید انقلاب اسلامی در کنار نام مجاهدان و شهیدان بزرگ تاریخ این سرزمین میدرخشد و راه، اندیشه و سیره او همچنان الهامبخش نسلهای آینده خواهد بود.
انتهای پیام/