روایت آزاده گیلانی از پیادهروی «حرم تا حرم» همراه با سید آزادگان ایران
اسماعیل یکتایی لنگرودی، آزاده و جانباز گیلانی، همزمان با سالروز شهادت حجتالاسلام والمسلمین سیدعلیاکبر ابوترابی، با مرور خاطراتی از پیادهروی «حرم تا حرم» در همراهی با سید آزادگان ایران، از سادهزیستی، مردمداری، صبر، اخلاقمداری و روحیه ولایتپذیری آن مرحوم سخن گفت.
به گزارش نوید شاهد گیلان؛ همزمان با سالروز شهادت حجتالاسلام والمسلمین سیدعلیاکبر ابوترابی، اسماعیل یکتایی لنگرودی، آزاده و جانباز گیلانی، در روایت خاطراتی از حال و هوای پیادهروی «حرم تا حرم» همراه با سید آزادگان ایران، ابعاد دیگری از شخصیت اخلاقی، مردمی و معنوی آن مرحوم را بازگو کرد.
وی با اشاره به آشنایی خود با مرحوم ابوترابی پس از دوران اسارت گفت: تعریف و تمجیدهای بسیاری از حاجآقا ابوترابی شنیده بودم، اما پس از آزادی و در جریان برگزاری مراسمهای مختلف در گیلان و شهرستان لنگرود، از نزدیک با ایشان دیدار کردم و ارتباطم با ایشان تداوم یافت. نوع رفتار ایشان حتی در سادهترین مسائل برای من درسآموز بود و هر بار پس از ملاقات، ارادت و علاقهام به ایشان بیشتر میشد.
یکتایی لنگرودی، حس مسئولیتپذیری و سادهزیستی مرحوم ابوترابی را از برجستهترین ویژگیهای شخصیتی او دانست و افزود: حتی زمانی که مسئولیت نمایندگی مردم در مجلس را بر عهده داشتند، با وجود همه مشغلهها، خود را موظف میدانستند در برنامهها و همایشهای آزادگان حضور یابند.
وی در بیان خاطرهای از مهرماه ۱۳۷۶ و حضور مرحوم ابوترابی در لنگرود اظهار کرد: در روز برگزاری یادواره شهدای لنگرود، ساعت ۶ عصر به میدان ورودی شهر رفتم تا از ایشان استقبال کنم. تصورم این بود که همراه با هیئتی رسمی وارد شهر خواهند شد، اما ناگهان خود حاجآقا مرا صدا زدند. وقتی پرسیدم آیا کسی همراه شما نیامده است، گفتند: «خیر. ساعت یک از تهران حرکت کردم. رانندهام مشکلی پیدا کرد و نتوانست بیاید. چون به شما قول داده بودم ساعت ۶ در لنگرود باشم، تنها راه افتادم و اکنون اینجا هستم.» این روحیه سادهزیستی و وفای به عهد، برای من بسیار قابل توجه بود.
این آزاده گیلانی با اشاره به جایگاه اجتماعی سید آزادگان ایران گفت: مرحوم ابوترابی نه تنها در میان آزادگان، بلکه در بین مردم نیز از منزلت ویژهای برخوردار بود. در مراسمهای پیادهروی آزادگان، هر جا که از شهری به شهر دیگر میرفتند، جمعیت زیادی به استقبال ایشان میآمدند. مردم به دلیل اخلاق، تواضع و منش دینی ایشان، او را مسئولی مردمی و الهامگرفته از سیره پیامبر اکرم(ص) میدانستند.
یکتایی لنگرودی سپس به حضور خود در یکی از پیادهرویهای «حرم تا حرم» در سال ۱۳۷۵ اشاره کرد و گفت: از نگاه مرحوم ابوترابی، این پیادهروی ریشه در دو حرکت تاریخی داشت؛ یکی حرکت اویس قرنی برای دیدار پیامبر اکرم(ص) و دیگری حرکت حضرت امام رضا(ع) از مدینه به سوی توس. ایشان این دو واقعه را پشتوانه معنوی این حرکت قرار داده بودند.
وی ادامه داد: پیادهروی از حرم مطهر امام خمینی(ره) آغاز میشد و در حرم حضرت معصومه(س) پایان مییافت. پیش از آغاز حرکت نیز کاروانها را به مزار شهدای بهشت زهرا(س) میبردند و میفرمودند: «در راستای تجدید میثاق با امام و شهدا، شهدا باید شاهد ما باشند.»
به گفته این آزاده و جانباز، این مسیر حدود ۱۷ روز به طول میانجامید و مرحوم ابوترابی از همان ابتدا با صراحت به همراهان میگفتند: «راه طولانی است و اگر کسی توان حرکت ندارد، نیاید» تا تکلیف کسانی که شرایط جسمی لازم را نداشتند، روشن شود.
وی با تأکید بر اینکه این پیادهروی صرفاً مراسمی نمادین نبود، خاطرنشان کرد: حاجآقا در طول مسیر با بیان خاطرات دوران اسارت، به ترویج ارزشهای آن دوران میپرداختند. این شیوه فقط مختص پیادهروی نبود، بلکه در سخنرانیها و دیدارهای مختلف نیز همواره بخشی از سخنان ایشان به بازخوانی تجربههای اسارت و انتقال مفاهیم اخلاقی و معنوی اختصاص داشت.
یکتایی لنگرودی گفت: مرحوم ابوترابی در طول مسیر بارها ما را به صبر دعوت میکردند و معتقد بودند همانگونه که در دوران اسارت با صبر و استقامت بر سختیها غلبه شد، در زندگی روزمره نیز میتوان با صبوری مشکلات را پشت سر گذاشت. پرهیز از غیبت نیز یکی دیگر از توصیههای همیشگی ایشان بود و من هرگز به یاد ندارم که ایشان از کسی بدگویی کرده باشند.
وی در ادامه به نقل خاطرهای از دوران اسارت پرداخت و افزود: شنیده بودم یکی از افسران بعثی گفته بود: «اگر ابوترابی اینگونه است، پس رهبرتان امام خمینی چگونه است؟ و اگر او هم چنین است، من او را هم دوست خواهم داشت.» و حاجآقا در پاسخ گفته بودند: «من قطرهای از اقیانوس بیکران امام هستم.»
این آزاده گیلانی، ولایتپذیری و تأکید مرحوم ابوترابی بر تبعیت از رهبری را نیز از دیگر ویژگیهای برجسته او دانست و گفت: ایشان همواره بر اطاعت از رهبری تأکید داشتند و این موضوع را به عنوان یک اصل مهم به همراهان یادآوری میکردند.
وی افزود: مرحوم ابوترابی در پیادهرویها همیشه در پیشاپیش کاروان حرکت میکردند و اگر در طول مسیر مطلع میشدند که خانوادهای از شهدا یا ایثارگران با مشکلات مالی مواجه هستند، بلافاصله برای رفع مشکل آنان اقدام میکردند. ایشان به همه اعضای کاروان توجه داشتند و هیچکس از دایره محبت و رسیدگیشان بیرون نمیماند.
یکتایی لنگرودی در پایان با اشاره به تأثر عمیق خود از رحلت سید آزادگان ایران گفت: در سوگ آن عزیز، غزلی با عنوان «آیینه استقامت» سرودم و به ایشان تقدیم کردم؛ شعری که تلاشی برای بیان گوشهای از عظمت روحی، صبر و آزادگی آن مرحوم است.
