وصیتنامه شهید «علی اکبر شاهمرادی»
پیش از مرگ، خودت را بشناس و به سوی خدا صعود کن
پاسدار شهید «علی اکبر شاهمرادی» در وصیتنامهاش با یادآوری فرجام زندگی و حقیقت مرگ، بر «سفر درونی» و خودشناسی پیش از کوچ از دنیا تأکید میکند و شهادت و جهاد با مال و جان را یکی از راههای والای وصول به حق میداند.
به گزارش نوید شاهد تهران بزرگ، شهید «علیاکبر شاهمرادی» یکم مهر ۱۳۳۹ در تهران چشم به جهان گشود. پدرش غلامعلی، برنجفروش و مادرش اکرم نام داشت. او که با نام «بهروز» نیز شناخته میشد، در مقطع کارشناسی رشته برق تحصیل میکرد و همزمان در کسوت پاسدار به انجام وظیفه میپرداخت.
شهید شاهمرادی از سوی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی راهی جبهه شد، وی همچنین حافظ کل قرآن کریم و فرمانده گردان ۸ الحدید پادگان ولیعصر (عج) بود.این شهید والامقام سرانجام در جریان عملیات بیتالمقدس، ششم خرداد ۱۳۶۱ در منطقه خرمشهر (اروندرود) وبه عنوان جانشین پادگان ولیعصر (عج) بر اثر اصابت گلوله، در سن ۲۲ سالگی به شهادت رسید. مزار مطهر او در قطعه ۲۶ گلزار شهدا بهشت زهرا (س) تهران واقع است.
متن وصیتنامهای را که از این شهید والامقام به یادگار مانده است، در ادامه میخوانید:
«بسم الله الرحمن الرحیم»
وَ مَنْ یَخْرُجْ مِنْ بَیْتِهِ مُهاجِراً إِلَى اللَّهِ وَ رَسُولِهِ ثُمَّ یُدْرِکْهُ الْمَوْتُ فَقَدْ وَقَعَ أَجْرُهُ عَلَى اللَّه...
أشهد أن لا إله إلاَّ الله و أشهد أن محمد رسول الله واشهد ان امیرالمومنین علی واولاده المعصومین حجج الله شهادة ایمان و ایقان و اخلاص.
هر فرازی را فرودی در پیش است و هر اوجی را حضیضی و هر طلوعی را غروبی پی میآید، مگر آنکه این فراز متصل به مبدأ هستی بخش و معطی وجود باشد و سرانجام و فرجام همه عمرها مرگ است و دنباله آن حیات غیر دنیوی و وصل به برزخ و قیامت، که باطن و عمیقتر از آنست که اگر در این دنیا خود به قیامت نروی با مرگ دنیوی به آنجا خواهند برد و چه خوب است که انسان بمیرد تا قبل از آنکه بمیرانند یعنی در باطن خود سفری کرده باشد و خود را شناخته باشد تا از آنجا به سوی پروردگار رحمن و رحیم صعود نماید.
یکی از راههای بسیار عالی این وصول به حق شهادت و جهاد با مال و جان است که واقعاً از عمق وجود و قیامت نفس شهید بر میآید و البته این مرتبه مستلزم ایمان و تقوا و تعیین است که خداوند در بین مردم کم تقسیم نموده است.
باری غرض از نوشتن این مطالب این نیست که در این راه توانستهام کاری بکنم، چون واقعاً (بینیوبینالله) من خود را حقیرترین و مستمندترین بندگان خدا میدانم از هر جهت که کمالی در آن باشد و این مطلب را در این موقعیت برای تذکری به خود میدهم.
ولیاقت نصیحت کسی را نیز ندارم همانطور که امام خمینی بدین مضمون میفرماید کسی که خود صحیح نیست نمیتواند دیگران را تصحیح نماید؛ و برای خود در این رضایت پدر و مادر و تمام کسانی را که بر من حقی دارند و بنده در ادای آن بازماندهام و یا قصوری داشتهام و دعای آمرزش طلب جهت این بنده پر تقصیر خدا، برداشتهام و خواهشمندم با دیده رضایت و عفو در حق من عمل نمایید.
در این روزها بیش از همه خود را شرمنده خدای تبارک و تعالی در برابر این همه نعمت و رسول خدا و اهل بیت گرامیش مینمایم پس از آن این امت شهیدپرور که نتوانستهام جبران خدمات آنها را نمایم و از پدر و مادرم که متأسفانه بدان صورت از آنها جدا شوم، ولی بعد از آمدن به منطقه دریافتم که واقعاً احتیاج شدید به نیروی انسانی آموزش دیده میباشد و بنا بر فتوای امام این لزوم و ضرورت مقدم بر مسایل دیگر میباشد به هر حال امیدوارم از سر خطایای من هر کسی به نوبت خود در گذرد.
خود بهتر میدانید من از تجملات و کارهای بیهوده چه در زندگی و چه در ختم و ... ناراحت میشوم.
علی اکبر شاه مرادی
۱۳۶۰/۱/۲۷
