به مناسبت ماه محرم منتشر شد:
گفتوگو با خانواده شهید رضا قبادی؛ «لبخندش همیشه در خانه جاری بود»
در دیداری صمیمی با همسر، فرزندان و مادر شهید رضا قبادی، آنان از ویژگیهای اخلاقی، خاطرات و دلتنگیهای خود گفتند؛ روایتهایی ساده، صادقانه و خانوادگی از مردی که حضورش هنوز در خانه حس میشود.
در گفتوگویی با خبرنگار نوید شاهد گیلان، خانواده شهید رضا قبادی از خاطرات و ویژگیهای اخلاقی او سخن گفتند؛ از مردی که به گفته آنان با مهربانی، خوشرویی و حس مسئولیتپذیری، حضوری پررنگ در زندگی خانواده و اطرافیان خود داشت.
همسر شهید قبادی با اشاره به روحیه دغدغهمند او نسبت به آینده کشور گفت اگر امروز در کنار نسل جوان حضور داشت، آنان را به همراهی، مسئولیتپذیری و تلاش برای حفظ و پیشرفت ایران توصیه میکرد؛ مسیری که خود نیز همواره به آن باور داشت.
او درباره احساس خود نسبت به شهادت همسرش نیز گفت که با وجود دلتنگی، در دل احساس غرور و افتخار میکند؛ چراکه همسرش توانست در راه خدمت به کشور گام بردارد و برای آرمانهایی که به آن باور داشت از جان و خانواده بگذرد. به گفته او، هرچند حضور فیزیکی شهید در کنارشان نیست، اما یاد و معنویت حضورش همچنان در زندگی خانواده جریان دارد و همین احساس، آرامشبخش لحظههای دشوار است.
همسر شهید در ادامه از اخلاق و رفتار او یاد کرد و گفت لبخند همواره بر چهرهاش جاری بود و بسیاری او را با خوشرویی و رفتار مهربانانهاش میشناختند. چه در محیط خانه و چه در میان دوستان و همکاران، چهرهای آرام و گشادهرو داشت که همین ویژگیها او را در دل اطرافیان محبوب کرده بود. آشنایی آنها نیز از فضای بسیج میرزا کوچک آغاز شد؛ جایی که به گفته همسر شهید، از همان ابتدا حس اعتماد و اتکا به او در دلش شکل گرفت.
در این میان، فرزند کوچک شهید نیز از خاطراتش با پدر سخن گفت. او که علاقه زیادی به فوتبال دارد، تعریف میکند پدرش حتی زمانی که خسته از کار به خانه بازمیگشت، برای شاد کردن او و اینکه احساس تنهایی نکند، با او فوتبال بازی میکرد. همین همراهیها باعث شد علاقهاش به فوتبال بیشتر شود و اکنون نیز با انگیزهای که از پدر به یادگار دارد، تلاش میکند مسیر علاقهاش را ادامه دهد و روزی باعث افتخار شود.
مادر شهید قبادی نیز در سخنانی کوتاه از سالهای کودکی فرزندش یاد کرد و گفت رضا از همان نوجوانی آرام، مؤدب و اهل مسجد بود و از حدود ۱۶ سالگی مسیر زندگیاش را با جدیت دنبال میکرد. او همواره احترام پدر و مادر را نگه میداشت و تلاش میکرد خانواده را در کنار هم حفظ کند.
به گفته مادر شهید، رضا علاقه زیادی به جمع شدن اعضای خانواده داشت و همواره میکوشید فضای خانه سرشار از صمیمیت و همدلی باشد. او در بیان یکی از لحظههای دلتنگی خود نیز گفت روزی احساس عجیبی از دلتنگی به سراغش آمد و با عروسش تماس گرفت؛ آن زمان فهمید که او بر سر مزار رضا حضور دارد. احساسی که برای مادر شهید یادآور پیوند عمیق عاطفی با فرزندی است که اگرچه دیگر در کنارشان نیست، اما یاد و خاطرهاش همچنان در دل خانواده زنده مانده است.
