تمام هم و غمش، اسلام بود

به گزارش نوید شاهد سمنان، دهمین فرزند آقا ابراهیم، دوازدهمین روز فروردین ۱۳۴۹ در شهرستان دامغان چشم گشود و با خود هزار بهار آورد تا آنگاه که در هفدهمین بهار عمرش، مسافر آسمان شد، طراوت یادش در جان‌ها بماند. چون روز تولدش مصادف با بیست و هشت صفر بود، او را محمدحسن نامیدند. از همان دوران کودکی و نوجوانی قانع بود و اخلاق و رفتارش زبان زد خاص و عام.

«شهید محمدحسن ناظمی» علاقه زیادی به کار‌های صنعتی داشت. خردمندانه پس از سوم راهنمایی دست از تحصیل کشید و سرگرم صنعت شد. در یک مغازه صاف‌کاری خودرو مشغول به فعالیت شد. شانزده ساله بود و قلبی صاف که نیاز جبهه‌ها به اعزام نیرو‌های مردمی، محمدحسن را هم راهی مناطق عملیاتی کرد. او که مدام پای صحبت‌های امام(ره) نشسته بود، می‌گفت: «باید هرطور شده به جبهه برویم و به اسلام کمک کنیم!»

شرکت در کلاس‌های قرآن یکی از علاقه‌مندی‌های محمدحسن بود که تا زمان اعزام به جبهه استمرار داشت. از مهرماه ۱۳۶۵ تا فروردین ۱۳۶۶ که به بزرگ سالی بهشتی شدن رسید، سه مرحله به منطقه اعزام شد. محمدحسن در پنجوین بین زمینی بودن و آسمانی شدن، گزینه دوم را انتخاب کرد و در بیست و سوم فروردین ۱۳۶۶ پیکر فروکوفته در آهن و آتشش، برای تشییع و خاک‌سپاری در فردوس‌رضای دامغان، بازگشت.

انتهای متن/