شیخ عباس صدایش می‌زدند، چون برای امام از همه‌چیز می‌گذشت

به گزارش نوید شاهد سمنان، «شهید عباسعلی فیض» دوم خرداد ۱۳۳۳ در شهرستان سرخه به دنیا آمد. نام پدرش ابوالقاسم و مادرش بیگم است. او پنج برادر و دو خواهر دارد. تا پایان دوران ابتدایی درس خواند و به‌خاطر مشکلات خانوادگی آن را رها کرد.

مبارز انقلابی

با شروع سال‌های ۱۳۵۲ و ۱۳۵۳ در مبارزات علیه رژیم، نقش مهمی را به عهده گرفت. ساختن نارنجک دستی، تکثیر اعلامیه و پخش آن، تشکیل کلاس‌های قرآن و اخلاق در مسجد، آموزش نظامی مخفیانه به مردم، پاره‌ای از این فعالیت‌ها است. در دوران سربازی از هر وسیله‌ای برای پخش نوار‌های سخنرانی امام استفاده می‌کرد. چندین بار محل خدمت او به علت توهین به رژیم تغییر پیدا کرد.

با دخترخاله‌اش ازدواج کرد. در یک مغازه جوشکاری مشغول شد. در پایگاه مسجد امام حسین(ع) سرخه فعالیت داشت. ایجاد کتابخانه و تشکیل کلاس‌ها و پخش فیلم‌های مختلف در مسجد از آن جمله است. با شروع تجاوز دشمن بعثی، به جبهه رفت. در عملیات‌های بیت‌المقدس، خیبر، محرم، بدر و در غرب کشور شرکت کرد. عباسعلی بیشتر از شش بار اعزام داشت و به مدت هفده ماه حضور در جبهه.

دفاع از امام

مادر عباسعلی نقل می‌کند: «از این زیرزمین به اون زیرزمین، از این مسجد به اون مسجد، آخرش هم معلوم نیست چی می‌شه، عاقبت تو رو خدا به خیر کنه! با رفتن او، دلم شور زد. گفتم: داود! بیا ببین برادرت کجا رفته، نکنه مأمور‌های ساواک دوباره گیرش بیارن، این دفعه دیگه ولش نمی‌کنن! برای دادن کتاب‌هایی که از تهران خریده، رفته یک فیلم جدید هم گرفته تا در مسجد برای مردم نشان بده. اینها را وقتی داود داشت کفش خود را واکس می‌زد، گفت. گفتم: چراغی که به خانه رواست به مسجد حرامه. خودش زن و بچه داره، توی مغازه به سختی کار می‌کنه، پول‌هاش رو این‌طوری خرج می‌کنه؟ گفت: مادر! به‌خاطر همین کارهاست که شیخ عباس صداش می‌زنن. نظرش اینه که برای دفاع از امام باید هرکاری می‌تونیم بکنیم، چه دادن مال باشه یا جان، باید این کار رو ادامه بدیم.»

سه دختر و یک پسر دارد. در آخرین اعزام او پسرش، محمدحسن، پانزده روزه بود. سرانجام بیست و دوم اسفندماه ۱۳۶۳ با سمت فرمانده گردان در شرق رود دجله عراق به شهادت رسید. پیکر پاکش در مزار شهدای شهرستان سرخه به خاک سپرده شد.

انتهای متن/