در تکریم حماسه مردم بزرگ ایران؛ اینک امام ما علم بگرفته بر دوش...

نوید شاهد؛  روز قدس امسال از ایام الله این ملت بود. مردم این قاف قداست تاریخ را با هزاران شهاب ثاقب بر شب شقاوت اهریمن، نورباران کرد و در روز تاریخ قدس هر ایرانی، در زیر باران بمب و موشک شیطان های زمین، آتشی بود از آسمان بر قلب قساوت دشمنان خدا و انسان و تاریخی ترین قدس، اینگونه رقم خورد. امروز همه ایران، قدس بود و قبله گاه همه فرشتگان خدا و قله قلب شهیدان بود. و تهران، نگین این حلقه نور بود. تهران، امروز کهکشانی بود که در بیکرانگی منظومه قرب، هفت آسمان را بر عظمت خود به شگفتی واداشت. ای مردم بزرگ! ای آبرودادگان به تاریخ انسان، ای قافله سالاران شهادت، ای امت امام شهید و شهید الشهدای انقلاب آخرالزمانی عشق، ای ملت خمینی و خامنه ای... امروز با آمدنتان معجزه ای کردید که فهم بشر را راه به منتهای عظمتش نیست. امروز روز شما بود! امروز روز خدا بود! امروز روز خامنه ای شهید، معلم بزرگ و جاوید مکتب شهادت بود که در شما تکثیر شد. امروز همه جهان خواران و جنگ سازان و جنایت باوران، هرچه توانستند وحشی‌گری و جنون کردند اما زیر آوار وحشت، شکوه و شور حضور خیبرشکنتان، اسطوره ایمان و آزادگی شد در برابر رسوایی روسیاهترین جانیان تاریخ. امروز شما خطی کشیدید به قداست خون خامنه ای و همه شهیدان جبهه حق، با کاسبان خون و خرابی، دلالان جان، حرامیان جزیره اپستین، ورشکستگان شبکه های وطن فروشی، خودفروشان بازار حراج و تاراج هویت و ملیت، و این خط خون، امروز زیر آسمان خدا به روشنی خورشید، عیان شد.

ای امت امام شهیدان! ای ملت شهادت! امروز شما راه را نشان تاریخ و جهان دادید. زیر بمباران استکبار جهانخوار و صهیونیسم جنایتکار، مشتتان گره کرده تر شد، پرچمتان پبروزتر و پرغرورتر بالا رفت. فریادتان آسمان شکافت و تا قلب عرش پر کشید. امروز همه مشتها، تکرار و تجلی مشت گره کرده آقای شهیدمان بود هنگام معراج خونین و پروازش به سراپرده قرب خدا.... امروز مشت خامنه ای مشت گره کرده و آسمانکوب همه این مردم بود و مگر او چیزی بود جز تبلور اراده و آرمان خدایی این مردم؟ مگر خامنه ای از خودش چیزی می‌خواست و قدرتی جز قدرت این ملت داشت؟ مگر سخن او چیزی جز سخن اسلام و ایران ما بود که در همان راه تا لحظه آخر ثابت قدم‌ ماند و در همان راه هم در خون غلطید؟ این مردم، امت همان امامند که چفیه جهاد از دوش تا لحظه آخر برنداشت و مرد میدان رزم ماند و جان بر سر این پیمان داد. همان که همه یاران و سربازانش از سلیمانی تا سلامی، از باقری تا پاکپور، از بلباسی تا صدرزاده، و از تهرانی مقدم تا موسوی، همه شهید شدند و آموزگار و الگوی این مکتب شهادت. 

امروز شما مردم، همانید که درست چهل سال پیش از این، در روز قدس ۱۳۶۴ زیر تهدید صدام به بمباران کل مسیر راهپیمایی از امام‌حسین تا دانشگاه تهران، آنگونه شگفت، تاریخ ساختید و شگفت ترین حماسه دوران را رقم زدید. شما همانید که در آن‌ نمازجمعه تاریخی اسفند ۶۳ درست در چنین روزهایی، وقتی خطیب و امام جمعه آن روز که مقتدا و سید و سالار شهیدان، خامنه ای شهیدمان بود، در وسط موج و دود و شعله انفجار، مثل سرو ایستاد و از جایش تکان نخورد و سلاح بر دست قد کشید و قاب ایستادگی یک ملت شد، رو به او، در کنار تکه تکه های پیکر شهیدان ترور منافقین، همچنان ایستادید و فریاد زدید: ما این نماز جمعه را بهر شهادت آمدیم.... بعد از چهل سال حالا دهه هشتادی ها و دهه نودی های ما غسل شهادت کردند و به خیابان آمدند و زیر آتش و انفجار دشمن، چنان اعجازی را رقم زدند.

کور خواند دشمن بدبخت که بویی از این فرهنگ و این مکتب شهیدپروری و شهادت نبرد. دشمنی که جز مادیت ندید و جز تعفن تن، به حقیقتی ورای این نفسانیت و فراسوی این حیات ظاهری نرسید. ترامپ چه بفهمد از حیات جاوید در پرتو شهادت؟ نتانیاهو چه دارد که به میدان بیاورد جز جنگ و جز جنون جنایت و قساوت؟ جز خون ریختن و خراب کردن؟ این ملت، نمی میرد چرا که سرچشمه زندگی را در مرگ سرخ یافته است که آب حیات و سر بقاست. این ملت، ملت خمینی است که گفت: مکتبی که شهادت دارد، اسارت ندارد. و گفت: ملتی که شهادت برای او سعادت است، پیروز است. و گفت: مژده که شهادت، رمز پیروزی است. این ملت، ملت خامنه ای است که گفت راه را با شهادت باید یافت. این ملت را نمی شود ترساند. نمی شود متوقف کرد. نمی شود از رسیدن به قله بازداشت. تمام بمب ها، موشک ها و پهپادهایتان را بر سر ما بریزید. تمام ناوگانهایتان را بیاورید. تمام‌ جنگنده ها و بمب افکن هایتان را، اصلا هرچه دارید، که‌ جز اینها هم هیچ ندارید. ما ملت عاشوراییم. ما نقطه نزاع تمدنی خود را در مرکزیت تاریخ سازی مکتب مقاومت و با سلاح شهادت ترسیم کرده ایم و این راه، بی برگشت است. ترامپ و نتانیاهو اشتباه کردند. هسته سخت قدرت، این مردمند. مدافع امنیت این کشور این‌ ملت بیدار و غیور است. سند قدرت ما ساختمان‌ها و مقرها و پایگاهها نیست بدبختها! بیچاره ها! قدرت ما همین پرچم مقدس جمهوری اسلامی ایران است که امروز به خون بانوی روزه داری که برای راهپیمایی آمده بود متبرک شد و پرچم پیروزی یک ملت شد. این پرچم، روی قله افتخار و اقتدار ما، چراغ راه است.

شگفتا که در تاریخ ۴۷ ساله انقلاب ما دو روز قدس، شاهد عظیم ترین و پرشورترین حضور حماسی مردم ما بود: یکی روز قدس ۱۳۶۴ و دیگری همین امروز! این‌ حقیقتی را از این ملت به دشمن ما نشان‌ نمی دهد؟ اگر ذره ای می فهمیدند که کارشان به این‌ حد از حقارت و حماقت‌ نمی رسید. اگر می فهمیدند که مرتکب چنان خبط و خطایی نمی شدند که تصور کنند با کشتن رهبر این ملت، انقلاب هم‌ می میرد. روز قدس چهل سال پیش، مردم کفن پوش به خیابان‌ها آمده بودند و امروز مردم ما با پرچم ایرانشان که امروز حرم آزادگان جهان است و خط مقدم جبهه توحید. همان پرچمی که امروز به خون آن بانوی شهیده در راهپیمایی، رنگ خدایی گرفت و خورشیدی شد بر آسمان شرف و شهامت این قوم نستوه... 

ای رهبر عزیز، ای ملازم آقای شهید، ای نور دل ما، ای کاروانسالار امت و ای چراغدار مکتب پیروز شهادت، با تو بیعت می کنیم به خون، سر بر خط فرمان تو داریم. با توییم تا فتح فردای تاریخ زمین و تا سراپرده حضور حضرت عشق...

جانان من! برخیز و بشنو بانگ چاووش

اینک امام ما علم بگرفته بر دوش

تکبیرزن لبیک گو بنشین به رهوار 

مقصد دیار قدس، همپای جلودار....

پایان/ ز