از سنگرِ انقلاب در تهران تا شهادت در شلمچه

به گزارش نوید شاهد استان مرکزی، شهید صدرالله محمدی، فرزند حیدرعلی، متولد اول مردادماه ۱۳۳۱ در روستای گازران از توابع خنداب، از همان سال‌های کودکی در کنار خانواده به کشاورزی مشغول بود و با وجود محرومیت از تحصیل منظم، در مکتب‌خانه خواندن و نوشتن آموخت. با اوج‌گیری نهضت انقلاب اسلامی، حضوری فعال در تهران داشت؛ روزها کار می‌کرد، شب‌ها پای درس علما می‌نشست و در نیمه‌شب‌ها اعلامیه‌های امام راحل را در خانه‌های مردم توزیع می‌کرد. وی از جمله افرادی بود که در جریان حوادث منتهی به پیروزی انقلاب نقش‌آفرینی کرد و در نهم بهمن ۱۳۵۷ بر اثر تیراندازی مأموران رژیم ستمشاهی مجروح شد.

پس از پیروزی انقلاب اسلامی، زندگی مشترک خود را آغاز کرد و صاحب پنج فرزند شد؛ نخستین فرزندش را به عشق حضرت معصومه(س)، «معصومه» نام نهاد. با شروع جنگ تحمیلی، با وجود مشکلات اقتصادی، دفاع از اسلام و میهن را بر همه امور ترجیح داد و راهی جبهه‌های جنوب شد. او در گردان امام حسن(ع) از لشکر ۱۷ علی‌بن‌ابی‌طالب(ع) به‌عنوان تک‌تیرانداز خدمت کرد.

این رزمنده مؤمن پس از چهار ماه حضور در جبهه، سرانجام در چهاردهم بهمن‌ماه ۱۳۶۵ در جریان عملیات کربلای ۵ در منطقه عملیاتی شلمچه (جزیره ام‌الطویل) بر اثر اصابت گلوله دشمن به شهادت رسید. پیکر پاکش پس از تشییعی باشکوه در زادگاهش گازران-خنداب آرام گرفت.

در بخشی از وصیت‌نامه این شهید والامقام آمده است: «امام را در این روزهای حساس تنها نگذارید... انسان یک جان بیش‌تر ندارد و چه بهتر که آن را در راه خدا فدا کند.» شهید محمدی با تأکید بر حفظ ارزش‌های اسلامی، از خانواده و مردم خواسته بود راه شهدا را ادامه دهند و فرزندانش را با آموزه‌های قرآن و اسلام تربیت کنند.

یاد و خاطره این شهید سرافراز، که جان خویش را در مسیر دفاع از اسلام و میهن نثار کرد، همواره در دل مردم منطقه زنده و جاودان خواهد ماند.

منبع: اداره هنری، اسناد و انتشارات بنیاد شهید و امور ایثارگران استان مرکزی