قهرمانها همیشه در قابها پیدا نمی شوند

به گزارش نوید شاهد لرستان، نام شهید غریب و جاویدالاثر پاپی علی ابراهیمی خودش یک روایت است؛ روایتی از تنهایی، از بی‌نشانی، از مردی که همه‌چیزش را برای وطن گذاشت وحتی سایه‌ای از خانواده‌اش نماند تا نامش راصدا بزند. اما همین بی‌نشانی، همین نبودنِ یک عکس ساده که بعدهاپیدا شد، خودش تبدیل شده به نشانه‌ای ازبزرگی‌اش. 

گاهی بعضی آدم‌ها آن‌قدر بی‌ادعا می‌روند که حتی ردّی ازخودشان باقی نمی‌گذارند، و همین بی‌ردی،بلندترین فریاد حضورشان می‌شود.

شهید پاپی علی ابراهیمی فرزند هیچ‌کس نیست؛ فرزندیک خانواده نیست؛ اوفرزند سرزمین است. فرزند مردمی است که شاید هرگزاو را ندیدند، اماامروز دلشان برای نبودنش می‌گیرد.

او شهیدی است که خانه‌اش خاموش شد، نامش در سینه‌ها ماند وعکسش سال‌ها میان خاک وباد گم بود. اما مگر قهرمانان همیشه در قاب‌ها پیدا می‌شوند ؟ 

گاهی یک شهید،با نبودنش شناخته می‌شود؛با غریب بودنش،با جاویدالاثر بودنش، با سکوتی که پشت آن هزاران روایت ناتمام خوابیده.

شاید هیچ‌کس از خانواده‌اش نمانده باشد، اما امروز هرکس که نامش را می‌شنود، بی‌اختیار می‌شود یکی از بازماندگانش. یکی از کسانی که باید یادش را زنده نگه دارد، که بایدبرایش شمعی روشن کند،که باید بگوید: «تو تنها نبودی…ما دیر رسیدیم»

شهید پاپی علی ابراهیمی نماد آن نسل خاموشی است که رفتند تاما بمانیم. نسلی که حتی عکسشان هم گاهی گم شد، امانورشان هرگز گم نمی‌شود.

انتهای پیام/