شهدای غریب در اسارت با سکوت و ایمان خود، عزت ایران را پاس داشتند

به گزارش نوید شاهد ایلام؛ در برگ‌های اندوه بار تاریخ، نام شهدای غریب در اسارت همچون فریادی خاموش، اما جان‌سوز می‌درخشد. آنان در بندِ دشمن، با دستان بسته و جسمی فرسوده، مظلومانه به شهادت رسیدند؛ اما حقیقت ایمانشان، از دیوار‌های زندان گذشت و در حافظهٔ ملت جاودانه شد.

این دلیران، در لحظه‌هایی که تحقیر و شکنجه بر آنان سایه افکنده بود، با نگاهِ استوار خود، عزت ایران را پاس داشتند. سکوتشان، نه از ضعف، که از عظمت بود؛ سکوتی که به فریاد آزادی بدل شد و وجدان تاریخ را بیدار کرد.

هر قطرهٔ خونِ ریخته‌شده در غربت، چراغی شد برای نسل‌های آینده؛ چراغی که نشان می‌دهد آزادی، بهای سنگینی دارد و این بها را مردانی پرداختند که حتی در اسارت، به وطن اندیشیدند. آنان در لحظهٔ جان‌دادن، غریب بودند، اما امروز در قلب‌های ما، آشناترین نام‌ها هستند.

بر ماست که این مظلومیت را روایت کنیم؛ نه تنها در کتاب‌ها و مراسم، بلکه در کوچه‌ها، در کلاس‌های درس، در رسانه‌ها و در حافظهٔ جمعی. باید جوانان بدانند که این شهیدان، با رنج خود، معنای ایمان و وفاداری را نوشتند و با شهادت مظلومانه‌شان، راهی روشن برای انسانیت گشودند.

شهدای غریب در اسارت، آموزگاران خاموشِ صبر و ایمان‌اند؛ آنان که در تاریک‌ترین لحظه‌ها، خدا را دیدند و در سخت‌ترین دردها، به وطن وفادار ماندند. یادشان، همچون زخمی بر دل تاریخ، همیشه تازه خواهد بود؛ زخمی که به ما می‌آموزد عظمت انسان در وفاداری به حقیقت معنا می‌یابد.

روحشان آرام، نامشان جاودان، و مظلومیت شان برای همیشه، آینه‌ای در برابر وجدان ملت ایران.

 یادداشت از فریبا صیداحمدی

انتهای پیام/