باید تا آخرین قطره‎ی خون بجنگیم

زندگی‎نامه

وهب مردانه مردانه، وهب اوغلان گده میدانه[1]

همیشه این قطعه شعر ترکی را زمزمه می‌کرد و می‌گفت: «مادر وقتی این شعر را می‌خوانم، انگار می‌خواهم پر بکشم.» شوق حضور در جبهه، حسین را این‎‎گونه شیدایی کرده بود.

حسین در سال ۱۳۴۲، در روستای وفس از توابع اراک، پا به عرصه‎ي گیتی نهاد. با ارادت خاصی که پدرش به حضرت اباعبدالله(ع) داشت، او را حسین نامید.

یک سالگی حسین مصادف با هجرت خانواده‌اش به شهر مقدس قم بود. او دوران کودکی را در خانواده‌ای روستایی، اما آگاه و معتقد به اصول اسلامی، سپری کرد.

تحصیلات ابتدایی را در مدرسه‎ی هدایتی قم، پشت سر گذاشت و با هوش و استعداد بالا، برای ادامه‎ي تحصیل وارد مدرسه‎ي راهنمایی علامه‎ی طباطبایی شد. در کنار درس و مدرسه به کار رو ‌آورد تا بتواند مخارج تحصیلش را تأمین کند.

وی با بینش اسلامی بالایی که داشت، مقلد حضرت امام خمینی(ره) بود. نوارهای امام را با شوقی وصف­ناپذیر گوش می‌داد و به وجد می‎آمد و بسیار بی‌باک، اعلامیه­های امام را پخش می­کرد.

در راهپیمایی‌ها، نقش مهمی داشت و در بین هم‎کلاسی‌هایش، دانش‎آموز سرآمدی بود. حسین، فردی ظلم­ستیز و حامی مظلومان و نیک سیرت بود و ساده می‌زیست.

با شروع جنگ تحمیلی، تمام دغدغه‌اش حضور در جبهه‌ها بود، برای همین، حضور در شهر برایش زجرآور بود. او می‌گفت: «اگر ما به جنگ نرویم، پس چه کسی برود؟ ما زمانی به درد می‌خوریم که پشت انقلاب و امام را خالی نکنیم.»

حسین، مصداق عینی پیام امام بود که فرموده بودند: «سربازان و حامیان من شیرخوارگانند.»

آری! سال ۱۳۴۲، حسین شیرخواره بود، اما بعد‌ها شد یکی از سربازان امام. حسین با ثبت­نام در بسیج، بعد از مدت کوتاهی به اهواز اعزام شد. همیشه می‎گفت: «باید تا آخرین قطره‎ی خون بجنگیم و این صدامیان را از بین ببریم.»

او با اعزام دوباره، از طرف سپاه به جبهه‌های غرب کشور رفت و پس از مدتی در تاریخ 19/2/1361، در جبهه گیلان­غرب، به آرزوی دیرینه‌اش رسيد و شربت شهادت را نوشيد.

منبع:اسناد و مدارک موجود در آرشیو فرهنگی بنیاد شهید و امور ایثارگران استان قم.